جلوه اى از حكومت علوى (فارسى) — صفحة 124

جمله « اميرمؤمنان » و « عبداللَّه بن خباب » ، صحابى رسول خدا ، به دست اين گروه افراطى به شهادت رسيدند . آنان هنگام جنگ ، اموال مخالفان خود را به آتش مىكشيدند و چهارپايان را نابود مىكردند . و زنان و كودكان را مىكشتند و معتقد بودند اين عمل آنان گناه نيست . « 1 » بعضى از گروه‌هاى خوارج ، هرگاه كسى ادعا مىكرد كه من با شما موافقم ، براى آزمايش ، اسيرى از مخالفان خود را به او مىدادند و امر مىكردند سر اسير را از بدنش جدا كند . اگر چنين مىكرد او را مىپذيرفتند و گرنه وى را منافق و مشرك قلمداد كرده ، به قتل مىرساندند . « 2 » گروه ديگرى از آنان معتقد بودند خانه و كاشانهء مخالفان آنان ، جايگاه كفر است و غارت و تخريب آنها جايز مىباشد . خوارج به مسلمانانى كه عقايد آنان را نمىپذيرفتند ، به چشم كفار جاهلى نگاه مىكردند و معتقد بودند مسلمانان يا بايد عقايد آنان را بپذيرند يا كشته شوند ، در حالى كه نسبت به پيروان اديان ديگر چندان سختگير نبودند و احترام يهود و نصارا را حفظ مىكردند و مىگفتند : پيمان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم را با يهود و نصارا « 3 » بايد حفظ كرد . « 4 »