براي دستيابى به مقصود جدى گوينده بايد أصول عقلايى محاوره وگفتگو را در نظر گرفت ولفظ را با توجه به قراين موجود در كلام معنى كرد . توضيح اين‌كه در مورد جمله‌اى مانند « فلانى با آن ثروت سرشار دست بسته است » ظهور ابتدايى ودلالت تصورى اين ألفاظ ، همان بسته بودن دستى است كه يكى از اعضاى انسان است لكن با توجه به قراين موجود ، ظهور عرفى اين جمله ودلالت تصديقىاش ، نداشتن بذل وبخشش است وبسته بودن دست كناية از آن است . آياتي كه دستاويز مجسمه ومشبهه قرار گرفته ، دو نوع ظهور دارد : 1 - ظهور ابتدائي يا دلالت تصورى « 1 » كلمات كه كاشف از منظور جدى خداوند نيست . 2 - ظهور مستقر يا دلالت تصديقي كه با ملاحظهء قراين متصله ومنفصله ، كاشف از مراد جدى است . با توجه به اين بيان ، هيچ‌كدام از آيات مورد نظر اشاعره ، ظاهر در تجسيم وتشبيه نيستند تا نيازمند آن باشيم كه قيد « بدون كيفيت » را همراه صفات خبري بكار بريم ، زيرا جمله‌اى همانند « يد الله فوق أيديهم » كناية از برتر بودن قدرت خداوند است واستعمال كنايى ومجازى با تكيه بر قراين متصله يا منفصله « 2 » ، خلاف أصول عقلايى محاوره نيست .