بررسى مذاهب و فرق (فارسى) — صفحة 67

اتَينَا الْيَقينُ فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعينَ » « 1 » هر كس در گرو عملى است كه انجام داده است مگر اهل يمين . آنان در باغهاى بهشتند . از دوزخيان گنهكار مىپرسند : چه چيز شما را به عذاب دوزخ افكند ؟ آنان مىگويند : ما از نمازگزاران نبوديم و به مستمند طعام نمىداديم و ما با اهل باطل هم‌نشين و هم‌صدا بوديم و ما روز رستاخيز را تكذيب مىكرديم تا آن كه ( با مرگ به قيامت ) يقين يافتيم پس در آن روز شفاعت شافعان سودى به آنان نرساند . از اين آيات استفاده مىشود كه ترك عبادت و انفاق در راه خدا ، همراهى با اهل باطل و تكذيب روز رستاخيز از موانع شمول شفاعت هستند و آنان كه داراى اين صفات و خصلت‌ها هستند در گرو هستند و از بند عذاب الهى رهايى ندارند ، امّا اصحاب يمين كه آن چهار خصلت را ندارند ( كه البته لازمهء نداشتن آنها ايمان به توحيد و نبوت و ساير اركان ايمان هم هست ) مانعى براى برخوردارى از شفاعت ندارند و از گرو بودن و بند عذاب الهى رها هستند گرچه گناهانى انجام داده باشند . و از طرفى اگر گناهى كه آنان از آن توبه نكرده‌اند ، فقط صغاير باشند و آنان گناه كبيره نداشته باشند ، بدون نياز به شفاعت بخشيده مىشوند ؛ زيرا فرموده : « انْ تَتَّقُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ » « 2 » اگر از گناهان كبيره پرهيز نماييد ، بدىهاى ( غير كبيره ) شما را مىپوشانيم . نتيجه اين‌كه بنا بر مفاد آيات ياد شده ، صاحبان گناه كبيره به شفاعت شافعان از ورود به جهنم معاف مىشوند يا پس از ورود رهايى مىيابند . « 3 » و در حديث متواتر بين فريقين ، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرموده : « انَّما شَفاعَتى لِاهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتى » « 4 »