اقامت در آن را ندارند و در صورت ورود از هيچ مصونيّتى برخوردار نيستند ، بلكه سزاوار مجازات نيز هستند .
ارزش و شرايط تأمين
از آداب و رسوم جاهليت عرب اين بود كه اگر كسى دست به جُرم و جنايتى مىزد براى رهايى از چنگ مجازات به قبيلهاى پناهنده مىشد و افراد قبيله طبق سنت آن روز خود را موظف مىدانستند كه از او حمايت كنند . اسلام با اينكه اصل اين سنّت اجتماعى را پذيرفت ولى ماهيّت آن را دگرگون ساخت و آن را بر اساس نظام جديد و اصول انسانى بنيان نهاد .
پناهندگى دوران جاهليّت با پناهندگى كه اسلام به رسميّت مىشناسد متفاوت است و همچنين پناهندگى سياسى كه در جهان امروز معمول است با اصل « تأمين » كه در قرآن پيشبينى شده است فاصلهء زيادى دارد .
پناهندگى سياسى امروزه به پناهندگى جنايى تبديل شده است و نوعاً جنايتكاران پس از ارتكاب جرائم سنگين به كشورى پناه مىبرند ؛ يعنى همان رسمى كه در جاهليّت رواج داشت . در حالى كه پناهندگى در فرهنگ اسلام ، رفتار بشر دوستانهاى است كه بر پايهء اصل تفاهم و قرارداد صلحآميزى پىريزى شده و داراى شرايط و ضوابط محدود و معيّنى است از جمله :
- به كار بردن هر گونه حيله و فريب در مورد پناهندگان ممنوع است ؛
- جنايتكاران حق تأمين ندارند ؛
- قرارداد تأمين ، قابل نقض نيست ، جز در موارد خاص و استثنايى .
افراد مختلف مىتوانند در چهارچوب شرايط مذكور به كشورهاى اسلامى پناهنده شوند .
هدف از پناهندگى
پناهندگى خواستن از كشور اسلامى ممكن است به منظور تأمين مقاصد و اهدافى باشد ، همانند : مصونيّت از تعرّضات جنگ ، عبور از سرزمين اسلامى به كشور ديگر ، اقامت در