1 - زمانى كه حضرت سيّدالشهدا ( ع ) ، اشعار معروف « يا دَهْر افّ لك من خليل . . . » را ايراد فرمود و گريه و ناله‌ى زنان حرم را شنيد به رقيّه و برخى ديگر از زنان خطاب كرد : « زمانى كه من كشته شدم در مرگم گريبان چاك نزنيد و روى نخراشيد و كلامى ناروا بر زبان نرانيد . » « 1 » 2 - هنگامى كه چشم حضرت زينب ( س ) در كوفه به سر نازنين برادر كه بر روى نيزه بود افتاد ، فرمود : اى برادرم ! با اين فاطمه‌ى كوچك سخن بگو . زيرا نزديك است دلش از شدّت اندوه آب شود . » « 2 » اين فاطمه ، همان رقيّه ( س ) است كه به علّت نداشتن مادر ، امام حسين ( ع ) بسيار به او علاقه داشت و به زينب ( س ) نيز توصيه مىكرد كه او را نگه‌دارى كند . « 3 » 3 - سيف‌بن عمير ، از اصحاب امام صادق ( ع ) در چكامه‌ى بلند خود و در رثاى سالار شهيدان دوبار ، از رقيّه ( س ) نام برده است . « 4 » 4 - بعيد نيست زينب ، دختر امام حسين ( ع ) كه در خردسالى از دنيا رفت « 5 » همان دختركى باشد كه به رقيّه ( س ) معروف شده است . « 6 » 5 - اربلى مىگويد : امام حسين ( ع ) چهار دختر داشت . ولى هنگام شمارش آنان ، سه نفر به نام‌هاى زينب ، سكينه و فاطمه را نام مىبرد و از چهارمى ذكرى به ميان نمىآورد . « 7 » احتمال دارد چهارمين دختر ، همين رقيّه باشد . « 8 »

محلّ اقامت حضرت رقيه ( س ) و ساير اسيران در شام ، خرابه‌اى بود كه يزيد به قصد زير آوار ماندن و كشتن اهل‌بيت ( ع ) ، آنان را در آن ، جاى داده است . « 9 » شيخ صدوق