زنها وقتى اين سخن را شنيدند ، صدايشان به گريه بلند شد ؛ و آن روز به ياد رنجهاى جانگداز رقّيه ( س ) بسيار گريستند . « 1 »
بارگاه حضرت رقيّه ( س ) :
حرم ملكوتى حضرت رقيه ( س ) ، در محلّهى عمارهى دمشق و در شمال شرقى مسجد اموى ، روحانيت خاصّى به اين شهر بخشيده است . نخستين عمارت آستانهى وى خانهاى ست كه در آن به شهادت رسيد و در آنجا مدفون شد . عمارتهاى بعدى ، به ترتيب در قرن هشتم ، يازهم ، سيزدهم و چهاردهم و آخرين توسعهى اطراف آستانه با كمك دولت جمهورى اسلامى ايران و با همّت شيعيان در سال يكهزار و چهارصد و پنج هجرى قمرى انجام شد . « 2 »
36 - رقيّه بنت على ( ع )
رقيّه دختر امير المؤمنين ( ع ) با برادرش عمر دو قلو به دنيا آمد « 3 » و از آخرين فرزندان آن حضرت به شمار مىآيد « 4 » كه برخى او را تحت عنوان رقيّه كبرى و يا امكلثوم صغرى « 5 » ذكر كردهاند . وى همسر و بانوىِ حرم مسلمبن عقيل بود كه با دختر و پسرانش در كربلا حضور داشت ، فرزندانش به نامهاى عبداللَّهبن مسلم ، محمدبن مسلم و علىبن مسلم در كربلا به شهادت رسيدند . « 6 » برخى گويند كه : على ( ع ) سه فرزند به نام رقيّه داشت . يكى از آنان مادرش فاطمه زهرا ( س ) بود ، ديگرى مادرش صهباء تغلبيه بود كه على ( ع ) او را از اسيران عين التّمر اختيار
هامش
( 1 ) - سرگذشت جانسوز حضرت رقيّه ( س ) ، ص 50 - 51 .
( 2 ) - اعيان الشيعه ، ج 7 ، ص 34 ؛ دائرة المعارف تشيّع ، ج 1 ، ص 77 - 78 .
( 3 ) - نسب قريش ، ص 42 ؛ المعارف ، ص 210 ؛ لباب الأنساب ، ج 1 ، ص 333 و 337 .
( 4 ) - نسب قريش ، همانجا .
( 5 ) - رياحين الشريعة ، ج 4 ، ص 255 و ج 3 ، ص 299 .
( 6 ) - تاريخ طبرى ، ج 5 ، ص 469 ؛ نفس المهموم ، ص 286 ؛ مقاتل الطالبيين ، ص 94 دارالمعرفة ؛ المعارف ، ص 204 . رياحين الشريعه ، همانجا . لباب الانساب ، ج 1 ، ص 333 .