اسيران و جانبازان كربلا — صفحة 124

چرا نبايد اين را بگويى و پدرانت را فرانخوانى ، كه با ريختن خون اهل بيت محمد و ستارگان زمين از آل ابوطالب انتقام گرفتى و زخم هايتان التيام يافت . بدان كه تو به زودى به آنها خواهى پيوست و آرزو خواهى كرد اى كاش شل و لاى مىبودى و چنين سخن هايى را بر زبان نمىراندى . پروردگارا ! حق ما را بستان و از كسانى كه بر ما ستم كرده‌اند انتقام بگير و بر آنان كه خون ما را ريختند و حاميان ما را كشتند خشم خود را فروبار . به خدا سوگند كه با اين كار تنها پوست خود را كنده و گوشت خود را خورده‌اى ! تو با اين خون هايى كه از فرزندان رسول خدا ( ص ) ريخته‌اى و حرمتى كه از آنان شكسته‌اى ، نزد آن حضرت حاضر خواهى شد و روزى كه خداوند آنان را گرد آورد و متحدشان سازد از تو انتقام خواهد گرفت و خداوند حق آنان را از تو خواهد ستاند . « وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا فى سَبيلِ اللَّهِ أَمْوتاً ، بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ » . « 1 » تو را همين [ تنبيه بس ] كه خداوند داور ، محمد دشمن و جبرئيل گواه باشد . و آن كه تو را تشويق كرد و زمام امور مسلمانان را به تو سپرد ، به زودى خواهد دانست كه چه « بد جانشينانى براى ستمگرانند » ؛ « 2 » و « جايگاه چه كسى بدتر و سپاهش ناتوان‌تر است » . « 3 » هر چند كه گفت و گوى با تو بر مصايب من مىافزايد ، چون قدر و منزلتت را كوچك مىبينم و تو را فروتر از آن كه نكوهش و توبيخ كنم مىپندارم ، اما [ چه‌كنم ] كه ديده‌ها اشكبار و سينه‌هاسوزان است .