عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 404
پر درد و بلاى پيشوايان دينى - كه بزرگترين مصلحان و مناديان حق و عدالتند - البته بيشتر است ، به اين جهت كه انبيا و ائمه هدى تسخيركنندگان قلوب و فرمانروايان بلامنازع انديشه و عواطف بشرند ، و از اينجاست كه در شيعه عزادارى و گرد آمدن در ماتم آنان سنتى رايج شده است و اين امرى تصادفى نيست ، زيرا پيشوايان معصوم ما سراسر زندگيشان يا به نشر معارف قرآن و كرامت بخشيدن به انسان سپرى شده ، يا به مبارزه با طاغوتهاى زمان كه مانع اجراى آن اهداف بودند گذشته ، و اين هر دو مهمترين انگيزه براى تشكيل مجالس سوگوارى و ذكر مناقب حجتهاى الهى و شرح شهادت مظلومانهشان مىباشد ، كه طبعاً سرشك ماتم و اشك غم از چشمان دوستانشان جارى مىسازد ، و خود در روشن نگهداشتن كانون مبارزه در دل پيروان تأثيرى ژرف داشته و دارد . گريه بر سيد الشهداء ( ع ) در تاريخ زندگى ائمه هدى و مصائبى كه ديدهاند ، شهادت مظلومانه سيد الشهداء ( ع ) از همه دردناكتر و غمانگيزتر است ، و حتى ياد آن صحنه اندوهى جانگزا و سرشكى سوزناك را به دنبال دارد ، لذاست كه خود آن حضرت فرمود : من كشته اندوه و اشكم . هيچ مؤمنى ( مصائب ) مرا به ياد نمىآورد مگر آنكه [ اندوهناك شده ] اشكش جارى مىشود « 1 » ( 1 ) . حديث را ابى بصير از امام صادق ( ع ) ، نقل مىكند و آن حضرت از جدشان امام حسن ( ع ) ، و چنين است نص آن : اناقتيل العبرة ، لايذكرنى مؤمن الا استعبر . ( ابن قولويه ، كامل الزيارات ، به تصحيح عبدالحسين امينى تبريزى ، ص 108 ) . . من اين اشك را « اشك معرفت و محبت » مىخوانم ، با اين توضيح : كاوش در نهانخانه روح شيعهاى كه صميمانه بر سيد الشهداء ( ع ) مىگريد ، نشان مىدهد سبب اين گريه اولًا معرفتى است كه نسبت به آن امام مجاهد حق پرست دارد ، و از ستمى كه به ناحق بر وى رفته ناراحت و آزرده است ثانياً محبتى كه بر حسب تولا نسبت به خاندان نبوت و از جمله حضرت ابا عبداللَّه ( ع ) دارد ايجاب مىكند كه به ذكر مصيبت و سرگذشت شهادت آن امام بپردازد ، و اين تذكر و تجديد خاطره طبعاً اندوهزا و گريهآور است .