عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 378

فَأِنّى لَسْتُ مِنْكَ وَ لَسْتُ مِنّى « 1 » اين شطر بيت ، در شعر نابغهء ذبيانى نيز آمده است ، ضمن قصيده‌اى كه عيينة بن حصن فزارى را بدان عتاب كرده مىگويد : اگر قبيلهء اسد را كه ناصر ( حليف ) و هم پيمان من‌اند ، از حلف بنى ذبيان اخراج كنى ، پيمان من و تو نيز گسيخته خواهد بود : اتُخْذِلُ ناصِرى وَ تُعينُ عَبَساً وَ يَرْبُوعُ بْنُ غَيْظٍ لِلْمَعْنِ اذا حاوَلْتَ فى اسَدٍ فُجُوراً فَانّى لَسْتُ مِنْكَ وَ لَسْتَ مِنّى « 2 » همين شطر بيت به نقل ابن الاعرابى در شعر ديگرى هم آمده است كه مردى از عرب به زن خود خطاب كرده مىگويد : فَانّى لَسْتُ مِنْكَ وَ لَسْتَ مِنّى اذا ما طارَ مِنْ مالِى الَّثمينِ « 3 » و از توارد اين دو شعر جاهلى ، با تفاوت مخاطب از حيث تذكير و تأنيث ، چنين استنباط مىشود كه اين جمله در مقام لغو اتحاد و اتصال ، جملهء رايج و متداول بوده ، چنان كه در مورد ايجاد علقهء اتصال جملهء « انْتَ مِنّى وَ انَا مِنْكَ » به همين مثابه رايج و معمولى بوده است .