عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 373

بعد از اينكه على پرچمداران قريش را يكى پس از ديگرى به خاك افكند و بعد از اينكه امت اسلامى جز دو سه تن معدود ، از برابر قريش فرار كردند و تنها على پيش روى رسول خدا شمشير مىزد و شر دشمنان را دفع مىكرد . . . جبرئيل نازل شد و عرض كرد : يا رسول اللَّه ، ملائكهء آسمان از مواسات اين جوانمرد و جانفشانى او در راه سلامت و حفظ جان شما به شگفت و اعجاب آمدند . رسول خدا فرمود : وَ ما يَمْنَعُهُ مِنْ هذا ؟ وَ هُوَ مِنّى وَ انَا مِنْهُ . « 1 » چرا چنين نباشد و حال آن كه من و على پيمان اتحاد و يگانگى داريم . « 2 » در برابر اين حسن وفادارى ، رسول خدا هم به فرمان حق حقوق تعهد شده را براى على بن ابى طالب محترم و معتبر شناخت : جز او برادرى نگرفت ، جز او كسى را به وصايت و تعهد امورات شخصى نپذيرفت ، او را در روز غدير خم به خلافت و جانشينى خود برگزيد ، و سفارش لازم را در لزوم اطاعت و فرمانبرى از او با امت اسلامى در ميان نهاد . روايت ديگر در روايات بسيارى از طريق شيعه و سنى ، متن پيمان موازرت به اين صورت نقل شده است : « ايُّكُمْ يُوازِرُنى عَلى انْ يَكُونَ اخى وَ وارِثى وَ صاحِبى وَ وَصِيّى مِنْ بَعْدى وَ خَليفَتى فى اهْلى ، يَقْضى دينى وَ يُنْجِزُ عِداتى . » « 3 » يعنى : كيست كه يارى و معاونت مرا به عهده بگيرد و در برابر آن از شرف برادرى وارث و مصاحبت و وصايت و جانشينى بعد از من برخوردار باشد ، ضمناً متعهد شود كه ديون مرا بپردازد ، و به وعده‌هاى من وفا كند .