1 - حلف قبايل در ميان اقوام و قبايل عرب رسم بر اين بود كه شيخ قبيله از همه جهت مسئول سرپرستى و تربيت افراد باشد ، و مىبايست در صلاحديد و حفظ منافع قوم كمترين مسامحه و غفلتى روا نداشته ، با فكر دقيق و دور انديشى عميق ، آنان را از دستبرد حوادث و غارت و هجوم ساير قبايل دور بدارد . در برابر ، تمام افراد قبيله ، نسبت به او وفادار و تسليم محض بودند ، و ارادهء او در حكم قانون بود و بدون چون و چرا به مرحلهء اجرا گذارده مىشد . از جمله وظايف رئيس قبيله ، تقويت بنيهء دفاعى و جلب حمايت ديگران بود ، تا بتواند موقعيت قومى را تحكيم ، و از ناموس قبيلهء خود دفاع كند ، و لذا - اغلب - ناچار بودند كه با يك يا چند قبيلهء ديگر پيمان اتحاد ( حلف ) منعقد نموده ، و يا حداقل به عنوان جوار ( حق همسايگى و پناهندگى ) تحت الحمايهء ديگران باشند . « 2 » مراسم حلف ، در صورت امكان ، كنار كعبه و ملتزم ، يا حجر اسماعيل ، و چه بسا در برابر آتش شعله‌ور انجام مىگرفته است ، و گاهى هنگام عقد اتحاد ، ظرفى از خون يا طيب يا رب حاضر نموده با دست بردن در ميان ظرف و هم كاسه شدن ، صيغهء حلف را جارى مىساخته‌اند . « 3 »