عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 358

حُسَيْنٌ مِنّى وَ انَا مِنْ حُسَيْنٍ ، احَبَّ اللَّهُ مَنْ احَبَّ حُسَيْناً ، حُسَيْنٌ سِبْطٌ مِنَ الْأَسْباطِ . « 1 » حسين از من است و من از حسينم ؛ هر كه حسين را دوست بدارد خداوند دوست او باد ، حسين فرزند زاده‌اى است از فرزند زادگان انبيا . اسباط ، يعنى فرزند زادگان يعقوب ( ع ) كه از نظر شرافت و موقعيت دينى در رديف انبياء الهى نامبرده شده‌اند ، چنان كه در سورهء نساء ، آيهء 163 ، مىفرمايد : ما وحى فرستاديم به تو ، چنان كه وحى فرستاديم به نوح و پيمبران بعد از او ، و وحى فرستاديم به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و فرزند زادگان ( اسباط ) او و به عيسى و ايوب و يونس و هرون و سليمان . و عطا كرديم به داود زبور . » در موارد ديگرى نيز چون سورهء بقره ، آيهء 136 ، و آيهء 140 ، و سورهء آل عمران ، آيهء 84 اشاره به مقام و منزلت اسباط شده است . در اين صورت معنى حديث اين است كه حسين همانند اسباط يعقوب سبط من است ، و از نظر ايمان و عصمت و دريافت حقايق وحى ، همپايهء انبيا و برانگيختگان الهى است . و اما اين قسمت از سخن رسول خدا كه فرمود : « حُسَيْنٌ مِنّى وَ انَا مِنْ حُسَيْنٍ » ، اشاره به همان اتحاد دينى و اتصال معنوى است كه بين آن سرور با حسين فرزند زادهء او وجود داشت . « 2 » زيرا در عرف اجتماعى و اصطلاح ادبى آن عصر ، اين جملهء كوتاه : « فلان منى و انا من فلان » از نظر موالات و نصرت و ايجاد حلقهء اتحاد و يگانگى ، به منزلهء اين بود كه گفته شود : « لحمه لحمى ، دمه دمى ، هدمه هدمى ، ثاره ثارى ، حربه حربى ، سلمه سلمى ، يطلب بى و اطلب به . »