الْعازِمِ بِقُوَّةِ الْغَيرَةِ عَلى قَمْعِ كافرٍ مَريدٍ
آن حضرت عزم كننده است به قوّتِ غيرت ، بركندن هر كافرى كه تمرّد كند از امامت و خلافت آن حضرت . و آن اشارت است به يزيد لعين كه بى استحقاق ، متصدّى منصب خلافت شد و به واسطهء قصد قتل آن حضرت از دين برگشت ، نعوذ باللَّه من هذا .
روايت كردهاند كه آن حضرت بعد از آنكه مسلم بن عقيل را فرستاده بود ، عزم توجه كوفه جزم فرمود و مسلم چون « كتابتهاى اهل كوفه با بيعت نمودهء كوفيان جهت آن حضرت بفرستاد و كوفيان در كتابت مبالغه كرده بودند كه هرچند زودتر پيش از آنكه اهل شام بيايند ، توجّه مىبايد كرد ؛ آن حضرت به تعجيل بيرون فرمود و قبل از آنكه آن حضرت به كوفه رسد يزيد پليد - عليه و على محبّيه لعنةاللَّه - عبيداللَّه زياد ملعون را به كوفه فرستاد كه تدارك آن حال بكند . عبيداللَّه بن زياد چون نزديك كوفه رسيده از طرف حجاز درآمد و به شكل حضرت امام حسين برآمده ، جامههاى سفيد پوشيده و درّاعه گذاشته بر شتر سوار ؛ مردمان كوفه تصوّر كردند كه حضرت حسين است به استقبال او بيرون آمدند ؛ او پرده به روى نجس خود گرفته بود و به هر قبيله كه مىرسيد سلام مىكرد ؛ ايشان مىگفتند : و عليك السّلام يابن رسولاللَّه ، و همراه او مىشدند ، بدان گمان كه آن حضرت است ؛ چون به در قصر رسيدند ، امير كوفه درِ قصر نگشود و از بالاى قصر گفت : اى پسر رسول خدا ، امشب جاى ديگر فرود آى تا فردا اين قصر را خالى كنيم . مردمان مبالغه مىكردند كه در بگشاى و او در نمىگشود . عبيداللَّه بن زياد پرده از روى خود برداشت و گفت : در بگشاى كه لعنت بر تو باد . عبيداللَّه را مردمان شناختند و او در بگشود و مردم بترسيدند متفرق شدند .
صباح مردمان را جمع كرد و مبالغت نمود كه مسلم بن عقيل را به دو سپارند و حيلهء بسيار كردند تا مسلم را به دست آورد و او را شهيد گردانيد ؛ و اين خبرها در راه به حضرت امام حسين ( ع ) رسيد و چون توجه فرموده بود باز نتوانست گشتن و غيرت دين نگذاشت كه ازمقاتلهء دشمن لعين روگردان شود و در راه با فرزدق شاعر ملاقات نمود و از او احوال مردم كوفه پرسيد ؛ گفت : اى پسر رسول خدا ! دلهاى كوفيان با توست و شمشيرهاى ايشان با بنىاميّه . آن حضرت به وظايف عبوديت الهى قائم شده ، جان را در راه خداى تعالى نهاد .
عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 350
مساهمون: پژوهشكده تحقيقات اسلامى
ص٣٥٠