عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 353

آن حضرت فرمود : اهل كوفه با من بيعت كردند و مرا طلب نمودند و من به سخن ايشان آمدم . اكنون اگر مىخواهند من بازگردم . حرّ گفت : اى فرزند رسول اللَّه ! كوفيان با عبيداللَّه موافق شده‌اند و با يزيد بيعت كرده و در قصد تواند . تو از اين راه كه آمدى طريق ديگر پيش گير و بازگرد و من بگويم كه من بديشان نرسيدم . آن حضرت قبول فرمود « 1 » بازگشت و آن شب همه شب سير فرمود چون بامداد كرد در موضع كربلا نزول فرموده بود . فرمود : اين موضع را چه نام است ؟ گفتند : كربلا . فرمود : هذا موضع كرب و بلاء ؛ يعنى اين جاى شدت و غم بلا است . چون آن حضرت فرود آمد حرّ را ديد كه با لشكر در مقابل او فرود آمدند . با حرّ گفت نه بازگشتى . حرّ گفت : لشكر طاعت من نكردند . روز ديگر لشكرها برسيدند و عمر بن سعد با بيست هزار كس در مقابل آن حضرت فرود آمد و آب فرات بر آن حضرت ببستند ؛ لَعْنَةُ اللَّهِ « عَلى قاتِلِ الْحُسَيْنِ وَ كُلِّ مَنْ شَمِتَ بِقَتْلِهِ » . و آن حضرت را شهيد كردند . و اين فقير را طاعت نوشتن تفاصيل آن حكايت نبود ، زيرا كه تمام جوارح فقير مىلرزيد و چندان شدّت مصيبت در فقير اثر مىكند كه هوش و توانايى و عقل و دانايى مرا محو مىگرداند و در تكرار بيان آن فايده چندان نيست ، به جز شادكامى خوارج و دشمنان و بيان فتح و نصرت آن ملعونان . بلى ، خاصيّت ذكر آن مصائب [ كه ] بر آن حضرت و اهل بيت آن حضرت و حضرت پيغمبر ( ص ) واقع شده آن است كه هر مؤمن كه او را مصيبتى پيش آيد يا خوارى و شدّتى او را روى نمايد ، ياد آن حكايات و مصايب كند ، بر وى آسان گردد زيرا كه گاهى كه بر آن بزرگان « و پيشوايان » دين چنان مصايب واقع شود بر همهء مؤمنان امر مصايب آسان گردد و كسى را در مصيبت و خوارى و شدّت عيب و عارى نباشد . و ولادت آن حضرت در مدينه بوده ، روز سه شنبه و به روايتى روز پنجشنبه سوم ماه شعبان و بعضى گويند پنجم ماه شعبان سنهء اربع از هجرت ، و بعضى گويند آخر ماه ربيع الاول سنهء ثلاث از هجرت ؛ و سنّ مبارك آن حضرت ، پنجاه و هفت سال و پنج ماه بود و روز عاشورا كه روز شنبه بود . و بعضى گويند روز دوشنبه و بعضى گويند روز جمعه سنهء احدى و