عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 347

رَيْحانَةِ رَسُولِ اللَّهِ صاحِبِ الْوَعدِ و الوَعيد آن حضرت ريحان حضرت پيغمبر ( ص ) بود . و اين اشارت است بدان حديث كه حضرت پيغمبر ( ص ) فرموده كه حسن و حسين دو ريحانهء من‌اند از دنيا ؛ ريحانه شخص را « در عرب » به كسى گويند كه موجب راحت و انس خاطر او باشد . و آن حضرت نسبت به رسول‌اللَّه ( ص ) كه صاحب وعدهء ثواب و وعيد عقاب است اين مرتبه را داشته و راحت و انس و محبّت آن حضرت در دنيا به ايشان بوده . اسامة بن زيد روايت كند كه شبى حاجتى داشتم ، نزد حضرت ( ص ) رفتم ، آن حضرت بيرون آمد ، ديدم كه آن حضرت چيزى بر پشت مبارك بسته ، « در اندرون » شمله « 1 » برداشت ، حسن و حسين ( ع ) را بر پشت مبارك بسته بود . فرمود پسران من‌اند و پسران دختر من‌اند . اى بار خدايا ! من دوست مىدارم ايشان را هر دو . پس تو دوست‌دار ايشان را و دوست‌دار كسى را كه ايشان را دوست دارد . « 2 » و انس بن مالك روايت كند كه از حضرت پيغمبر ( ص ) سؤال كردند كه كدام يك از اهل بيت را دوست‌تر مىدارى ؟ فرمود حسن و حسين را . و حضرت فاطمه ( س ) مىفرمود : هر دو پسر مرا بخوان ، پس ايشان را مىبوييد و به سينهء خود باز مىگرفت و اين اشارت است بدانكه آن هر دو سيّد بزرگ و ريحانهء آن حضرت بودند . حَبيبِ حَبيبِ اللّهِ و الْمُتَّصِلِ بِهِ بِفَضْلِهِ الْعَتيدِ « 3 » آن حضرت حبيب حبيب‌اللَّه است و متصل است به دو واسطه [ به ] فضل و كرامت مهيا كه آن حضرت را بوده . و اين اشارت است بدان حديث كه آن حضرت ( ص ) فرموده : حُسَيْنٌ مِنّى وَ أَنَا مِنْ حُسَيْنٍ احَبَّ اللَّهُ مَنْ احَبَّ حُسَيْناً . يعنى حسين بعضى از من است و من بعضى از حسينم . خداى تعالى دوست دارد كسى كه حسين را دوست دارد . اينها همه دلالت است بر آنكه حضرت محبوب حبيب است .