اثْنى عَلَى اللَّهِ احْسَنَ الثَّناءِ وَ احْمَدُهُ عَلَى السَّرّاءِ وَ الضِّرّاءِ ، اللَّهُمَّ انّى احْمَدُكَ عَلى انْ اكْرَمْتَنا بِالنُّبُوَّةِ وَ عَلَّمْتَنَا الْقُرآنَ وَ فَقَّهْتَنا فِى الدّين . « 1 » مثل اين كه تمام محيط برايش مساعد است و واقعاً هم مساعد بود ؛ آن شرايط براى كسى نامساعد است كه هدفش حكومت دنيوى باشد . براى كسى كه حتّى حكومت و همه چيز را در راه حق و حقيقت مىخواهد ، و مىبيند در راه خودش قدم برداشته ، محيط مساعد است . او جز سپاس و شكر چيز ديگرى نمىبيند . از شعارهاى روز عاشوراى حسين ( ع ) يكى اين است :
تا آخرين لحظهها عملش ، حركاتش ، سكناتش ، سخنانش ، تمام حقخواهى ، حقپرستى و موجى از حماسه است . شب تاسوعا كه براى آخرين بار به او عرضه مىدارند : يا كشته شدن يا تسليم ! اظهار مىدارد : وَ اللَّهِ لا اعْطيكُمْ بِيَدى اعْطاءَ الذَّليلِ وَ لا افِرُّ فِرارَ الْعَبِيدِ . « 3 » به خدا قسم كه من هرگز نه دست ذلت به شما مىدهم و نه مثل بردگان فرار مىكنم ؛ مردانه مقاومت مىكنم تا كشته بشوم . آن ساعتهاى آخر ، اباعبداللَّه باز همان است . باور نكنيد كه اباعبداللَّه اين جمله را گفته باشد : « اسْقونى شَرْبَةً مِنَ الْماءِ فَقَدْ نَشَطَتْ كَبِدى » . من كه اين جمله را در جايى نديدهام . حسين اهل اين جور درخواستها نبود ، بلكه او در مقابل لشكر دشمن مىايستد و فرياد مىكند : الا وَ انَّ الدَّعِىَّ ابْنَ الدَّعِىّ قَدْ رَكَزَ بَيْنَ اثْنَتَيْنِ بَيْنَ السّلَّةِ وَالذِّلَّةِ وَ هَيْهاتَ مِنَّا الذّلَّةُ ! يَأْبىَ اللَّهُ ذلِكَ لَنا وَ رَسولُهُ وَ المُؤْمِنونَ وَ حُجورٌ طابَتْ وَ طَهُرَتْ . « 4 » مردم كوفه ! آن ناكس پسر ناكس ، آن زنازادهء پسر زنازاده ، امير شما ، فرمانده كلّ شما ، آن كسى كه شما به فرمان او آمدهايد ، به من گفته است كه از ايندو كار يكى را انتخاب كن : يا