هلاك شدهء بدبخت و گناهكار مثل يزيد مخالفت مىكند ، بگذار كشته بشود . شما مىگوييد كشته مىشوم ؛ يكى از اين دو بيشتر نيست : يا زنده مىمانم يا كشته مىشوم . « فَانْ عِشْتُ لَمْ انْدَمْ » اگر زنده ماندم كسى نمىگويد تو چرا زنده ماندى « وَ انْ مُتُّ لَمْ الَمْ » و اگر در اين راه كشته بشوم احدى در دنيا مرا ملامت نخواهد كرد اگر بداند كه من در چه راهى رفتم . « كَفى بِكَ ذُلًّا انْ تَعيشَ وَ تُرْغَما » براى بدبختى و ذلت تو كافى است كه زندگى بكنى اما دماغت را به خاك بمالند . باز مىبينيد كه حماسه است . در بين راه نيز خطابه مىخواند و مىفرمايد : « الا تَرَوْنَ انَّ الْحَقَّ لا يُعْمَلُ بِهِ وَ انَّ الْباطِلَ لا يُتَناهى عَنْهُ » . بعد در آخرش مىفرمايد : انى لا ارَى الْمَوْتَ الا سَعادَةً وَلَا الْحَيوةَ مَعَ الظّالِمينَ الّا بَرَماً . « 1 » من مردن را براى خودم سعادت ، و زندگى با ستمگران را موجب ملامت مىبينم . اگر بخواهم همهء سخنان او را بيان كنم طولانى مىشود . مىپردازم به شب عاشورا و به نكته‌اى اشاره مىكنم كه معمولًا به اين نكات كمتر توجّه مىكنيم .