لابد شنيدهايد كه بعد از مذاكرهاى كه وليد بن عتبه حاكم مدينه با امام حسين ( ع ) درباره بيعت يزيد نمود و احساس سختگيرى كه امام از آن قضيه داشت سرانجام او را به آن تصميم واداشت كه از مدينه به مكه و از مكه به عراق مهاجرت نمايد .
خروج حضرت سيد الشهداء را از مدينه به مكه ، شب سوم شعبان سنه شصت و خروج آن حضرت را از مكه به طرف عراق ، روز ترويه يعنى هشتم ذىالحجه سال شصت و ورود آن حضرت را به كربلا روز پنج شنبه دوم محرم سال شصت و يك هجرى نوشتهاند ؛ كه در اين صورت عاشورا روز جمعه دهم محرم آن سال مىشد .
من خود در اين باره يك محاسبه نجومى دارم ، كه شرحش مناسب اين مقال نيست .
آيا هدف اصلى امام حسين ( ع ) از آن نهضت چه بود ! از علم امامت كه جزء معتقدات ما شيعيان است مىگذريم . حضرت امام حسين ( ع ) بىشبهه در زمان خود از همه مسلمانان اعم از پير و جوان هوشيارتر و واقع بينتر بود .
قضايا و حوادث ايام همانطور كه بود ، چهرهء خود را در آيينه ضمير روشن او منعكس مىساخت . حس پيشگويى و پيشبينى او حيرتآور بود ، در اين باره حتى از برادرش محمد بن حنفيه كه مىگويند علم جفر از پدرش به ميراث داشت ، روشن بينتر بود صفاى ذهن و نورانيت باطن او مدد از غيب داشت نه از نوع غيبگويىهاى معمولى نجومى و جفرى و امثال آن . بلكه از جهت آن نورانيت و روشنى فكر كه مدلول « يَهْدِىاللَّهُ لِنُورِهِ مَنْيَشاءُ » است .
بارى هدف اصلى امام ( ع ) اين بود كه دين اسلام را از انحرافى كه به سبب حكومت معاويه و يزيد و مداخلات بنىأميه و بنى مروان عارض او شده بود ، نجات دهد ؛ مىخواست دستگاه كفر و ظلم يزيد و اتباع و اشياع او را بر عموم جهانيان و به ويژه فريبخوردگان شام و مصر و عراق نشان دهد و طورى آن را رسوا كند كه بر عامه مسلمانان اتمام حجت شدهباشد . خود شما امروز وقتى كه يكى مظلوم واقع مىشود ، مىگوييد خوب است واقعه مظلوميت او را در دنيا اعلام كنيم ، چرا ؟ براى اين كه مىخواهيد ، بر همه دنيا اتمام حجت شده باشد .
قصد حسين بن على ( ع ) ايجاد دستگاه رياست و سلطنت نبود و گرنه خوب مىدانست كه اين امر در خود مكه و مدينه و از آنجا كه بگذرد ، در حدود يمن و در حصون و در معاقل اسلامى كه از دسترس يزيد و حكام او دور تر و مأمونتر است ، خيلى سهلالوصولتر بود ، تا
عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 191
مساهمون: پژوهشكده تحقيقات اسلامى
ص١٩١