در اين واقعه منجنيقهاى سپاه اعزامى يزيد در دامنه كوه أبو قبيس موضع گرفته ، مشغول خراب كردن و آتش زدن حرم كعبه بودند ، كه اجل يزيد به سر آمد . ( حوالى نيمه ربيع الأول 64 هجرى ) و چون خبر مرگ او به سپاه اعزامى او رسيد دست از محاصرهء كعبه و جنگ با عبداللَّه بن زبير كشيدند و به شام باز گشتند و اين هر دو حادثه ، يعنى قوت گرفتن كار قيام عبداللَّه بن زبير به دعوى خلافت چندان كه محتاج گسيل كردن لشكر از شام گرديد و همچنين واقعه حره هر دو از آثار واقعه خونين كربلا بود .
عجب است كه عبدالملك بن مروان هم از حادثه خرابى و آتش سوزى كعبه در زمان حكومت يزيد اظهار تألم و تحسّر نمود و گفت : جاى آن است كه از شومى اين حادثه آسمان به زمين فرود آيد . اما چون نوبت سلطنت به خود او رسيد ، همان عمل را در جنگ با همان عبداللَّه بن زبير به سال 73 هجرى تكرار كرد . حجاج بن يوسف ثقفى را مأمور محاربه با عبداللَّه بن زبير كرد و حجاج نيز حرم كعبه را حصار داد و با منجنيق آن خانه مقدس را كه قبله مسلمانان است ، خراب نمود و سرانجام به تفصيلى كه در تواريخ مسطور است ، خانه كعبه در اثر منجنيق و سنگ انداز سپاه عبدالملك خراب شد و عبداللَّه بن زبير نيز به قتل رسيد ، شرح اين واقعه را هيچ كس به خوبى بيهقى ننوشته است اگر طالب باشيد به كتاب تاريخ مسعودى بيهقى رجوع كنيد .
واقعه حرّه
واقعه حرّه چنان كه اشاره شد يكى از آثار و توابع واقعه كربلا است . به اين تفصيل : معاويه در اواخر عمر خود مروان بن حكم را والى مدينه كرد و عمرو بن سعد بن عاص كه او را اشدق مىگفتند ، امارت مكه داد . يزيد چون به تخت سلطنت نشست و تصميم گرفت كه كار خود را با حضرت امام حسين ( ع ) و عبداللَّه بن زبير و عبداللَّه بن عمر و به ويژه با امام حسين ( ع ) يكسره كند ، يعنى از ايشان بيعت بگيرد ، يا آنها را به قتل برساند ، پسر عموى خود را كه وليد بن عتبة بن أبى سفيان نام داشت و مرد مجرّب و كاردانى بود ، به حكومت مدينه فرستاد ، داستان بيعت خواستن از حضرت امام حسين ( ع ) و امتناع آن حضرت از بيعت و سرانجام تصميم آن بزرگوار بر مهاجرت از مدينه به مكّه و خروج از مكّه به طرف عراق و همچنين