دوره حكومت شوم يزيد از حوالى نيمه رجب سنه شصت كه معاويه درگذشت ، تا اواسط ربيع الأول سنه شصت و چهار هجرى كه خود او وفات يافت ، سه سال و چند ماه طول كشيد . هر قدر از دوره زمامدارى وى مىگذشت ، واقعه تازه خونين و ننگينى روى مىداد ، كه ضميمه وقايع جلوترش مىشد و روز به روز چهره واقعى نقشه پليد يزيد و دست پخت معاويه غاصب عنيد را روشن‌تر و واضح‌تر به جهانيان نشان مىداد و مسلمانان واقعى را از آن دستگاه كه سر تا پا بر ضد دين و آيين پيامبر اسلام ( ص ) بود ، بيدارتر و آگاه‌تر مىساخت . در ميان مسلمانان هيچ كس هوشيارتر و بلند نظرتر و تيزبين‌تر از امام حسين ( ع ) نبود ، او از همان ابتداى استخلاف معاويه يعنى حوالى سنه پنجاه و پنج هجرى بلكه خيلى جلوتر از آن حقايق امور را به نور دل و شهود عينى كه مدد از غيب داشت ، مىديد و به خود مىپيچيد و منتظر فرصت بود ، تا آنچه را خود به چشم و دل روشن بين ديده است ، به جهانيان اعلام كند و توده خوابناك مسلمانان را كه در ايام حكومت معاويه با رشوه و تطميع و تهديد بار آمده بودند و بدين سبب ديده باطنشان از مشاهده چهره واقعى قضايا تيره و تار شده بود ، بيدار و هوشيار سازد و عاقبت همچنان شد كه او مىخواست يعنى خدا مىخواست . خلاصه اين كه هر سالى از دوره حكومت يزيد با ايجاد حادثه‌يى وحشت‌زا و ننگ‌آور گذشت . سال اولش همان حادثه جانگداز يوم الطف يعنى واقعه كربلا بود ، كه با صدها مقاله و سخنرانى و كتاب و رساله نيز نمىتوانيم اهميت واقعى و نكات اسرار عالى آن واقعه شگفت را بيان كنيم . حادثه كربلا على المشهور در دهه اول محرم سال 61 هجرى واقع شد و عاشوراى همان سال بود ، كه شهادت امام حسين ( ع ) و ياران فداكار و مؤمنان مخلص حقيقى آن حضرت اتفاق افتاد . هدف اصلى قيام حسينى را در ضمن مطالب قبل اشاره كردم ، باز هم در همين رساله در آن باره گفت و گو خواهيم كرد . واقعه دوم ايام حكومت يزيد واقعه حره « 1 » بود و قتل عام مسلمانان اهل مدينه . حادثه سوم خراب كردن و آتش زدن مسجد الحرام و خانه كعبه است به بهانه جنگ با عبداللَّه بن زبير ، كه به دعوى خلافت قيام كرده و حرم كعبه را ملجأ و پناهگاه خود ساخته بود .