ديگران را به اين امور ترغيب مىكرد . او در يكى از اشعار خود چنين سروده است : « اى دوستان برخيزيد و صداى موسيقى را بشنويد و پياله‌ها را بنوشيد و مسائل معنوى را فراموش كنيد ، . . . نغمه‌هاى تار ، مرا از شنيدن اذان بازداشته است و من شرابِ كهنهء مانده در ته ظرف را با حورالعين ( بهشتى ) معاوضه نمىكنم . » « 1 » همچنين ابن جوزى مىنويسد : « بعد از حادثه كربلا ، شبى يزيد مست بود ، در آن هنگام به نغمه سرايان و نوازندگان گفت بنوازيد و براى ما غنا بخوانيد و خود شعرى را سرود كه در آن چنين آمده است : « اى ساقى به من شراب بنوشان تا قلب مرا نشاط بخشد و سيراب گرداند ؛ سپس جام را پر از همان شراب پر كن و به پسر زياد بده ؛ آن كسى كه صاحب سِرّ و راز دار من است همان‌كس كه كار خلافت را براى من محكم ساخت . . . . » « 2 » با توجّه به اين خصوصياتِ يزيد بن معاويه ، كلام نورانى امام حسين عليه السلام در پاسخ برادرش محمّد حنفيّه روشن مىشود كه فرمود : « يا اخى لَوْ لَمْ يَكُنْ فِى الدُّنيا مَلْجَأً وَ لا مَأْوا لَما بايَعْتُ يَزيدَ بنَ معاوِيَة » « 3 » اى برادر اگر در تمام دنياى وسيع هيچ پناهگاهى نباشد باز هم با يزيد بن معاويه بيعت نخواهم كرد . وقتى خليفه مسلمانان گرفتار چنين بىبند و بارى باشد آيا ممكن است رعيّت و مردم زير دست او به سمت صلاح و رستگارى حركت كنند ؟ !