ابن ابىالحديد از كتاب الاحداث مدائنى نقل مىكند . « معاويه در سال عام الجماعة « 1 » فرمانى عمومى براى كارگزارانش در تمام بلاد اسلامى صادر كرد . كه در آن آمده بود : هر كس كه چيزى در فضيلت « ابو تراب » [ على عليه السلام ] و خاندانش روايت كند خونش هدر است ، و مالش حرمت ندارد ، و از حوزه حفاظت حكومت بيرون خواهد بود : پس از صدور اين اعلاميه ، مردم كوفه ، يعنى دوستداران خاندان علوى بيش از ديگران زجر و بلا كشيدند . » « 2 » . . . در اين ميان افرادى مثل ميثم تمار و صعصعة بن صوحان و حجر بن عدى و عدى بن حاتم كه با ولاى على زندگى مىكردند بيشتر گرفتار شكنجه و قتل و غارت حاكمان شهر شدند . ( در مباحث بعدى اين مطلب را توضيح خواهيم داد . ) معاويه در حضور تعدادى از صحابه گفت : كسى حق ندارد در فضايل على و فرزندانش چيزى بگويد . همه سكوت كردند به جز عبدالله بن عباس كه گفت : تو ما را از خواندن قرآن و عمل به قرآن نهى مىكنى ؟ ! » « 3 » ابن ابىالحديد مىنويسد : « اين مطلب حقيقت دارد كه بنىاميّه از اظهار فضايل على مانع شدند و راويان فضايل على عليه السلام را مجازات مىكردند تا آنجا كه اگر كسى حديثى از