زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 244

اين بدعت زشت معاويه ، تا چهل سال ادامه داشت و خطبا و گويندگان ، على عليه السلام را سبّ مىكردند . تا اينكه عمر بن عبدالعزيز از انجام اين عمل در خطبه‌ها و منابر جلوگيرى نمود . « 1 » معاويه با دادن مال و ثروت به افرادى مثل ابوهريره ، عمرو بن العاص ، مغيرة بن شعبه ، عروة بن زبير ، آنها را وامىداشت تا فضايلى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله درباره على عليه السلام نقل شده به ديگران نسبت دهند . مثلًا به سمرة ابن جندب گفت كه در مقابل هزار درهم ، روايت كند كه آيه شريفه « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِى الْحَيوةِ الدُّنْيا وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلى ما فى قَلْبِه وَ هُوَ الَّدُ الْخِصامِ » « 2 » درباره على عليه السلام است ( ! ) و آيه شريفهء « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَؤُوفٌ بِالْعِبادِ » « 3 » درباره ابن ملجم است ( ! ) اما سمره قبول نكرد . معاويه ميزان مبلغ را بالا برد تا سرانجام حاضر شد در مقابل چهار هزار درهم چنين روايتى را جعل كند . « 4 » او همچنين مىنويسد : « معاويه در اثر كينه‌اى كه نسبت به على عليه السلام داشت اجازه نمىداد به اسمش يا كنيه‌اش او را صدا بزنند و لعن بر على عليه السلام را واجب دانست و بر خلاف دستور خداى متعال عمل كرد كه فرمود : « انَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاحْسانِ وَ ايْتاءِ ذِى الْقُرْبى وَ يَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْىِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ » « 5 » دليل سبّ على عليه السلام : معاويه انتظار داشت با رحلت على عليه السلام نفوذ او در دل‌ها و جايگاهش در بين مردم نيز از بين برود و تمام شود . امّا بر خلاف انتظارش ، على عليه السلام به‌صورت يك الگوى عالى اسلامى باقى ماند . لذا معاويه از اين امر بسيار ناراحت بود . چنان كه به اعمالى خارج از تعادل دست مىزد . وى جهت مقابله با شخصيت و نام