زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 208

در مدينه داشت و بهاى املاكش در وادىالقرى و حنين و جاهاى ديگر به يكصد هزار دينار مىرسيد و رمه‌هاى بسيار اسب و شتر هم به ميراث گذاشته بود . اينها علاوه بر يكصد و پنجاه هزار درهم و يك ميليون درهم پول نقد بود . به تبعيّت از او دولتمردانش و بسيارى از مردم همين روش را دنبال كردند . زبير بن عوّام ، كاخى در بصره ساخت كه در اين زمان - سال 332 هجرى - معروف است و بازرگانان و ثروتمندان و صاحبان كاروان‌هاى تجارى كه از راه دريا مىآيند در آن اقامت مىكنند . همچنين كاخ‌هايى در مصر و كوفه و اسكندريه ساخته بود . وقتى مُرد ، پنجاه هزار دينار نقد ، و يكهزار اسب و يكهزار بنده و كنيز و آن كشتزارها و كاخ‌ها را به ميراث نهاد . همچنين طلحة بن عبيدالله ، كاخى در كوفه ساخت كه امروز هم به نامش شهرت دارد . عبدالرحمن ابن عوف نيز ثروت سرشارى داشت او در اصطبلش صد رأس اسب بسته بود . و هزار شتر و ده هزار گوسفند داشت و هنگامى كه مرد 132 اموالش هشتاد و چهار هزار دينار بود . سعد بن ابىوقّاص در عقيق ، براى خود كاخى ساخت بلند و در فضايى گشاده و بسيار وسيع . . . و زيد بن ثابت به هنگام مرگ ، آنقدر طلا و نقره به ميراث گذاشت كه آنها را با تبر مىشكستند و يُعلى بن منبّه ، پانصد هزار دينار نقد به ارث نهاد و . . . » « 1 » به هر حال در زمان عثمان اشرافيت نوينى در جامعه اسلامى پديدار گشت كه عدالت اجتماعى از بين رفت . طبرى مىنويسد : « عثمان در امارت دادن به بنىاميّه و اختصاص دادن بيت‌المال به آنها بحدّى افراط كرد كه مردم در مناطق مختلف عليه او قيام كردند . و بنى اميه آن قدر جسارت پيدا كرده بودند كه سعيد بن عاص وقتى استاندار كوفه شد اعلام كرد : « انَّ السَّوادَ بُسْتانٌ لِقُرَيْشٍ وَ بَنِى امَيَّةِ » ؛ ( عراق بستان قريش و بنىامية است ، ) كه مورد اعتراض