تفسير و تقسيم در عالم خارج است به انتظار اراده و مشيّت پروردگار مىنشيند و صبر مىكند و از خود دخالتى نمىكند و گرچه آگاه است امّا دم برنمىآورد و گرچه از نفوس اطّلاع دارد امّا كشف سرّ نمىكند و آبروى افراد را نمىبرد و گرچه از مَآل و آينده افراد پس از رحلت خود مطّلع است امّا صلاح را در افشاى حوادث پس از رحلتش نمىداند و انگشت بر روى افراد به خصوص نمىگذارد ، بلى گاهگاهى با ايماء و اشاراتى و چه بسا تصريحاتى نسبت به حقائق آينده مطالبى را بر زبان مىآورد . و منتظر بروز و ظهور خارجى آن حوادث در گستره زمان و شرايط مستعدّه مىماند .
بنابراين ، تمام تعبيرات و كلماتى كه در آيات قرآن خطاب به رسول خدا همچون : يا أَيُّهَا النَّبِىُّ قُلْ لِأَزْواجِك [ 1 ] « اى پيامبر به زنانت اين طور بگو . » و يا : قُلْ لِلْمُؤْمِنينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِم [ 2 ] « به مؤمنان بگو كه چشمان خود را بر نامحرم نيندازند » ، و هكذا ، خطاب واقعى خداوند به او مىباشند زيرا همين خطاب هم در لوح محفوظ از جملهء حقائق خارجيّه وحى است و نمىتوان بين آنها و ساير از الفاظ و كلمات و آيات قرآن تفاوتى قائل شد .
و البته ناگفته نماند چنانچه قبلًا گذشت ، رسول خدا در ابلاغ اين آيات به امّت حكم واسطه و دريچه فيض و وسيلهء مستعدّ و قابل را دارد و نفس او به عنوان جايگاه نزول قرآن براى تمامى افراد بشر تا روز قيامت واقع شده است و آنچه بر او نازل شده است براى تمامى افراد بشر نازل شده است و به هر آنچه او مورد خطاب قرار مىگيرد جميع بنىآدم مورد خطاب قرار مىگيرند ، مگر در مواردى كه اختصاص به شخص او دارد .
هامش
[ 1 ] - سوره سوره الأحزاب ( 33 ) صدر آيه 28 و 59 .
[ 2 ] - سوره النّور ( 24 ) صدر آيه 30 .