و بر اين اساس كلّيّه آيات وحيانى كه مغاير و معارض با قوانين حقوق بشر است از درجه اعتبار ساقط مىشود و به دست تاريخ سپرده مىشود زيرا ديگر قابليّت و انفاذ خود را از دست داده است و صرفاً به عنوان تاريخ علم و دين مورد توجّه قرار مىگيرد همچون ساير داستانها و حكايتها و سير علوم در تاريخ . در اين آموزه محور و اساس نه بر تربيت و تزكيه كه بر تفويض عنان به دست هوس و شهوت است .
در قرآن كريم به همين منطق و شيوه در زمانهاى گذشته حتّى بدون تدوين اعلاميّه حقوق بشر تصريح شده است و خواستها و اختيارات افسارگسيخته آنان مورد مذمّت و نكوهش قرار گرفته است و اراده حيوانى و شهوانى آنها موجب خشم و غضب خداى متعال و طبيعتاً نزول عذاب و اضمحلال آنان گشته است . اگر در اعلاميّه حقوق بشر آزادى روابط جنسى در عصر حاضر به صرف اراده و خواست بشر به هر صورت و به هر نحو ممدوح و مجاز شمرده شده است ، در هزاران سال پيش همين آزادى حيوانى و غير انسانى و اطفاء غرائز شهوانى به هر صورت و به هر كيفيّت در زبان وحى و تشريح محكوم و مطرود دانسته شده است .
در قرآن كريم آيات به شيوهء حيوانى و انحراف شهوانى در قوم لوط چنين اشاره دارند :
وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الْفاحِشَة ما سَبَقَكُمْ بِها مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعالَمينَ ، أَ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ وَ تَقْطَعُونَ السَّبيلَ وَ تَأْتُونَ فى ناديكُمُ الْمُنْكَرَ فَما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قالُوا ائْتِنا بِعَذابِ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقينَ . [ 1 ]
هامش
[ 1 ] - سوره العنكبوت ( 29 ) آيه 28 و 29 .