اى على ! تو مىشنوى آنچه را كه من مىشنوم و مىبينى آنچه را كه من مىبينم ، و تنها فرق بين من و تو اين است كه تو پيامبر نمىباشى . امّا تو وزير من مىباشى و تحقيقاً كه راه و مسير تو بر خير و حقّ است . »
در اين جملات أميرالمؤمنين عليهالسّلام تصريح دارد بر اينكه دقيقاً آنچه را كه بر پيامبر نازل مىشده است او ادراك مىنمود و به همان حقيقتى كه او دست مىيافت أميرالمؤمنين نيز عيناً دست مىيافت و هر چه را كه او مىشنيد او هم مىشنيد ، درحاليكه جبرائيل بر رسول خدا نازل مىشد نه بر أميرالمؤمنين عليهالسّلام ، ولى آن حضرت به واسطه اتّحاد نفس و اشتراك افق تجرّد ، عيناً به همان حقيقت بدون ذرّهاى كم و يا زياد دسترسى پيدا مىكرد .
و نيز از بيان آن حضرت استفاده مىشود كه تربيت و رشد معنوى و كمال انسانى رسول خدا توسّط حضرت روح القدس كه اعظم ملائكه پروردگار است هيچ ملازمهاى با رؤيت و مشاهدهء صورى و تمثّل به صورت بشرى نداشته است و چه بسا آن حضرت بدون اينكه فردى را مشاهده كند و صدائى را بشنود ، در نفس و ضمير خود حقيقتى الهى و نورانى مىيافت و بر آن اساس حركت و پيروى مىنمود و اين همان وحى و الهام است .
و به قول خواجه حافظ شيرازى قدس الله سرّه :
فيض روح القدس ار باز مدد فرمايد * دگران هم بكنند آنچه مسيحا مىكرد
اين حقيقت براى همه حجج الهيّه و حضرات معصومين عليهمالسّلام و اولياى الهى موجود است . و حتّى غير اولياى الهى نيز كم و بيش از اين نعمت افاضه در اوقات مخصوصه و به خصوص هنگام انجام نماز با حضور قلب و آرامش خاطر و در ايام صيام و هنگام تلاوت قرآن و در بعضى از مجالس ذكر مثل مجلس عزاى سالار شهيدان و ايّام الهى در طول سال و مراقبهء سلوكى ، بهرهمند مىباشند .