است آيه شريفه سى و نه از سوره اسراء مىباشد :
ذلِكَ مِمَّا أَوْحى إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَة وَ لا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ فَتُلْقى فى جَهَنَّمَ مَلُوماً مَدْحُورا . [ 1 ]
« اين از آن جمله چيزهائى است كه پروردگارت از معانى حِكمى و مبانى اخلاقى به تو وحى فرستاده است و غير از خداى واحد متعال خداى ديگرى را شريك در تأثير و تسبيب قرار مده كه در اين صورت به رو در آتش جهنّم درخواهى افتاد درحاليكه مورد سرزنش و رانده شده خواهى بود . »
اين آيه شريفه پس از آياتى وارد شده است كه همگى متضمّن دستورات اخلاقى و روش پسنديده زندگى و معاشرت در حيات دنيوى است .
در آيات پيشين دستور پروردگار مبنى بر محور قرار دادن آخرت و حيات اخروى در جميع كارها و فعاليّتها و توجّه به توحيد داشتن در همه امور و علل و اسباب دنيوى ، و نيكى و احسان به والدين و اطاعت از خواستها و توقّعات آنان در صورتى كه منافاتى با اوامر و نواهى الهى نداشته باشد ، و اداء حقوق مالى به ذوى القربى و فقراء و مساكين در حدّ معقول بدون رسيدن به مرز اسراف و زيادهروى ، و نيز جلوگيرى از حيف و ميل كردن اموال و نعمتهاى الهى ، و نهى از بخل و گشادهدستى و در پيش گرفتن روش و راه معتدل و ميانه ، و نيز اعلام خطر از كشتن اولاد به خاطر تنگدستى و بهانههاى واهى كه شامل سقط جنين نيز مىشود ، و دورى جستن از زنا و كشتن نفس محترم بدون قصاص و مجازات و دورى گزيدن از تصرّف مال يتيم و وفاى به عهد و پيمان و در پيش گرفتن رعايت حق و عدالت در معاملات و تجارت و همين طور عدم متابعت از ظن و تخمين و حدس و لزوم پيروى از علم و يقين و لزوم معاشرت متواضعانه در ميان مردم و
هامش
[ 1 ] - سوره الإسرآء ( 17 ) آيه 39 .