به فرمايش أميرالمؤمنين عليهالسّلام :
ولَو لا الأجَلُ الَّذِى كُتِبَ لَهُمْ لَم تَستَقِرَّ أرواحُهُم فى أجسادِهِم طَرفَة عَينٍ شَوقًا إلَى الثَّوابِ و خَوفًا مِنَ العِقاب [ 1 ]
« و اگر نبود آن امَدْ و مهلتى را كه برايشان نوشته شده است ، به اندازه يك لحظه ارواح آنها در بدنهايشان قرار نمىگرفت به جهت شوق به رضوان الهى و خوف از حساب اعمال در روز قيامت . »
به ياد دارم سه سال قبل از فوت مرحوم والد - رضوان الله عليه - كه به علّت كسالت قلبى در بيمارستان قائم مشهد مقدس بسترى بودند و من شبانهروز در خدمتشان بودم روزى راجع به بعضى از مسايل پس از حيات خود سفارشاتى به من مىفرمودند و چنين مىنمود كه گويا زمان ارتحال ايشان نزديك است ، از جمله مطالبى كه مىفرمودند اينكه :
اين مجالس صبحها - اعياد و شهادتهاى ائمه عليهمالسّلام - به همين كيفيّت و نحوهاى كه الآن هست بايد چه در زمان حيات و چه در ممات در اين منزل منعقد شود و شما بر اين قضيّه بايد نظارت داشته باشى .
و ديگر اينكه اگر من از دنيا رفتم كسى را خبر نكنيد و ارحام و آشنايان را از شهرستانها به مشهد نكشانيد ، آنها در همان جا براى من فاتحهاى بخوانند كافى است . و نيز مرا پائين پاى حضرت علىبن موسى الرّضا عليهماالسّلام دفن كنيد و در مرتبه بعد پشت سر حضرت ، و راضى نيستم بالاى سر و يا مقابل امام عليهالسّلام دفن شوم زيرا اين عمل جسارت محسوب شده و جائز نيست . و در برقرارى مجالس ترحيم فقط سه روز مجلس قرائت قرآن و عزادارى سيّدالشّهداء عليهالسّلام باشد و منبرى دعوت نكنيد و مراسم هفت و سال نگيريد و اربعين براى غير سيّدالشّهداء عليهالسّلام اشكال دارد و مراسم سال اختصاص به چهارده معصوم دارد در اسلام توصيه به برقرارى
هامش
[ 1 ] - شرح نهج البلاغة ، ( محمد عبده ) ج 2 ، ص 185 .