جلاليّه و غضبيّه كه جنبهء دورباش و طرد از رحمت پروردگار را دارد همه و همه ناشى از سه اسم عليم و قدير و حىّ مىباشد و اين سه اسم خود از حيثيّات ذاتيّه و لاينفكّ از ذات پروردگار است كه هيچگاه ذات اقدس حقّ بدون اين اسماء تحقّق خارجى نداشته است .
ظهور علم در عالم اعيان توسط اسم عليم پروردگار است
و از اين جهت ظهور علم در عالم اعيان به توسط اسم عليم عبارت است از وجود همان حقيقت علم در يك شىء به اندازه سعه و ظرفيّت وجودى آن شىء يعنى حضور عينى و خارجى حقيقت علم در يك موجود از موجودات . بنابراين آنچه از حقائق علمى و مدركات و شعورها در عالم وجود مىيابيم چه در جمادات و حيوانات و انسان و غيره به واسطهء همان جنبه ربطى و تعلّقى آنها به وجود أتمّ و بحت و بسيط و چه اضافه بر آن كه به صورت مدركات حصولى براى انسان حاصل مىگردد و چه به شكل مدركات حضورى كه براى حقائق مجرّده و حتّى خود انسان پيدا مىشود تماماً نزول همان اسم عليم و حضور آن در يكايك اعيان و موجودات خارجى مىباشد كه هر كدام به اندازه سعه و ظرفيّت خود از آن اسم بهرهمند شده و خود مظهرى از مظاهر آن اسم گرديدهاند .
به همين طريق قضيّه قدرت و حيات و نيز ساير صفات پروردگار چنانچه به اين مطلب اشاره شد . و هر كدام از اين موجودات كه از اسماء و صفات الهى سهم بيشترى را برده باشند بهره آنها از فيوضات و نفحات ذات اقدسش افزونتر خواهد بود و اين است معناى سريان ذات و اسماء و صفات الهى در تمامى ماهيّات عالم وجود به تناسب سعهء وجودى آن ماهيّات .
يك طفل دبستانى از آنجا كه قابليّت و استعداد و تهيّؤ او براى دريافت علم اندك است حصّه و نصيب او از اسم عليم نيز اندك خواهد بود و به همين ترتيب بيائيم جلو تا برسيم به يك حكيم الهى و يا عالم به معارف و حقائق الهيّه كه مقدار حظّ علمى او طبعاً با آن طفل دبستانى قابل مقايسه و مقدار نمىباشد . و