چنانچه درباره مسأله ظهور حضرت ولىعصر ارواحنا فداه اين اشتباه صورت گرفته است .
نكات موجود در آيات كيفيّت خلق آدم ( نكته دوّم )
نكته دوّم : تصريح آيه شريفه بر تعليم اسماء است كه از جانب پروردگار دربارهء حضرت آدم صورت گرفت و اين مسأله بود كه علّت سجدهء ملائكه را به آدم توجيه مىنمود و سّر خضوع و خشوع ملائكه را در قبال خلقت انسان برملا مىسازد ، زيرا امر به سجده از ناحيه پروردگار نمىتواند عبث و بيهوده و بىعلّت باشد ، سجده فقط اختصاص به ذات احديّت دارد و بر غير از خدا حرام است و در آيات قرآن در موارد عديده بر اين مطلب تصريح شده است ، [ 1 ] حال به چه لحاظ و علّتى خداى متعال كه سجده را فقط منحصر براى ذات اقدس خودش كرده است به ملائكه دستور مىدهد كه براى غير خودش كه مخلوق اوست مانند خود ملائكه كه همگى مخلوق خدا هستند سجده كنند سّر اين قضيّه در كجاست ؟
بسيارى از افراد را گمان بر آن است كه مقصود از تعليم اسماء در آيه شريفه اسماء اشياء و اشخاص در روى زمين است مثل نباتات از جمله خيار و گوجهفرنگى و بادمجان و حيوانات و غيره زيرا آدم مىبايست در روى همين زمين زندگى كند و زندگى نياز به تأمين ما يحتاج دارد و آن بدون محاوره و گفتگو ميسّر نيست و لذا خداوند اسامى اشياء را به آدم تعليم كرد تا امور خود را در روى زمين از پيش ببرد و در كار روزمرّه لنگ نماند و از آنجا كه در زمان
هامش
1 - سوره فصّلت ( 41 ) آيه 37 : ( وَ مِنْ آياتِهِ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذى خَلَقَهُنَّ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ )
سوره الجنّ ( 72 ) آيه 18 : ( وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً )
سوره النّجم ( 53 ) آيه 62 : ( فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَ اعْبُدُوا )