افتتاح شده بود . چند روز بعد به همين مناسبت مجلس ترحيمى در مسجد بازار طهران منعقد مىشود ، و مرحوم علّامهء طهرانى هم شركت مىكنند .
در جنب ايشان يكى از علماء معروف طهران درحاليكه قارى مشغول قرائت بود و ايشان مشغول كشيدن قليان ! رو به ايشان مىكند و مىگويد : آقا چرا شما در اعلان مرحوم حاج شيخ حسين حلّى بسم الله نوشتهايد ؟ اين خلاف شرع است . ايشان مىفرمايند : نوشتن بسم الله خلاف شرع است ؟ ! آن شخص در جواب مىگويد : بله خلاف شرع است ! اسم خدا محترم است و نبايد در نامهها و اعلانها نوشته شود . ايشان مىفرمايند : احترام اسم پروردگار به انتشار و گسترش آنست ، نه به كتمان و اخفاء . خلاصه بحث بالا مىگيرد و اطرافيان متوجّه مىشوند . از مرحوم علّامه اصرار و از آن شخص انكار .
تا اينكه او مىگويد : انتشار اين اسم موجب هتك حرمت آنست ؛ زيرا به دست هر كسى مىافتد و چه بسا روى زمين بيفتد . مرحوم علّامه فرمودند : بايد اسم خدا را منتشر كرد ، و هركسى در قبال آن وظيفهاى دارد . اينكه ممكن است اين اسم بدست غير مسلمان بيفتد دليل بر منع از نشر آن نمىشود . مگر پيامبر اكرم نامهها را براى غير مسلمانان از نصارى و يهود و زرتشتيان نمىفرستادند ؟ آن شخص گفت : آنها به نامهها احترام مىگذاردند و موجب هتك نمىشود . مرحوم علّامه فرمودند : آيا پاره كردن نامهء رسول خدا بدست خسرو پرويز و زير پا قرار دادن آن ، هتك محسوب نمىشود ؟ گفت : آن قضيّهء واحده بوده است . ايشان فرمودند : حرمت مسأله با قضيّهء واحده و متعدّده ربطى ندارد . و آيا دل شما بيشتر براى حرمت اسم خدا و ذكر نام پروردگار مىسوزد يا رسول خدا ؟
آنگاه او را مخاطب قرار داده و فرمودند : سؤالى از شما دارم ! اگر شما مشغول صحبت باشيد و بالاى منبر به وعظ و خطابه بپردازيد و شخصى در پائين منبر مشغول
مهر فروزان (نمائى اجمالى از شخصيت علمى و اخلاقى حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى ) (فارسى) — صفحة 69
مساهمون: السيد محمد محسن الطهراني
ص٦٩