مقام اثبات به صورت صريح در ملأ عام و يا مكتوب صريح و بدون هيچگونه ابهام و اجمال بيان شود . همچنان كه مرحوم علّامهء طهرانى در كتاب « روح مجرّد » صفحه 489 نيز اين مطلب را تأييد فرمودهاند :
« وصايت ، ظاهرى دارد و باطنى ؛ امّا وصىّ ظاهر ، آن كس است كه استاد در ملاء عام او را وصىّ خود قرار مىدهد و مىنويسد و امضاء مىنمايد . »
در غير اين صورت هيچ مجوّزى براى اطاعت از فردى كه فاقد مقام ثبوت و يا اثبات است وجود ندارد ، و مطيع و منقاد يك همچنين فردى در پيشگاه خداوند مسؤول خواهد بود .
پر واضح است كه تحقّق مقام اثبات چنانچه خود مرحوم علّامهء طهرانى فرمودهاند ، به صورت خبر واحد و يا در حال خفاء اصلًا معنى ندارد و با نفس مقام اثبات در تعارض و تضادّ مىباشد . همچنانكه خود مرحوم علّامهء طهرانى هيچ فردى را وصىّ ظاهرى خود قرار ندادند ؛ يعنى نه در ملأ عام و نه به صورت كتبى هيچ اثرى از اين موضوع وجود ندارد .
متأسّفانه عدم توجّه به اين اصل مهمّ و حياتى ، موجب انصراف از اصول و موازين متقنهء ايشان و تبدّل حقائق و اصول موضوعه در عرفان اصيل به موهومات ، و خلاصه تنزّل از منهاج منيع و مَمشاى رفيع آن بزرگوار به تخيّلات و اوهام گرديد .
البتّه ناگفته نماند كه عدّهاى از تلامذهء آن عارف عظيمالشّأن با تأسّى به مرام و حفظ اصول و مواضع روشن و متقن ايشان توانستند سر بلند و پيروز از امتحان برآمده و مشى و مرام آن رجل الهى را در حيات سلوكى خويش متحقّق گردانند ، و با تمام فشارها و تضييقات و انواع شدائد از صراط حقّ و مسير صدق ايشان دست بر ندارند .
سعى و اهتمام علّامه طهرانى بر تحفّظ شاخصه هاى فرهنگى اسلام و تشيّع
يكى ديگر از جهاتى كه مرحوم آية الله علّامهء طهرانى سعى بر تحفّظ آنها داشتند ، رعايت و لحاظ شاخصههاى فرهنگى اسلام ، و بالأخصّ مكتب تشيّع بود . ايشان معتقد بودند : بايد در محاورات و استعمالات كلمات ، از الفاظ مشتركهء بين مذاهب و