اديان - تا چه رسد به مِلل و نِحل مختلفه - و نيز از الفاظ مختصّهء به مبانى تشيّع در غير مَا وُضِعَ لَه جدّاً پرهيز نمود تا اصالت فرهنگى اسلام و نمودار مشخّصهء مكتب به خوبى بتواند روشنگر و مبيّن و راهنماى محتواى خود گردد ، و از آسيب محرّفين و بِدَع ضالّه و مضلّه و دزدان رهزن دين و ايمان و اعتقاد در امان باشد . مثلًا مىفرمودند : « استعمال لفظ ( نيايش ) براى نماز غلط است . زيرا نيايش يك عمل عبادى است كه جميع اديان در او مشتركند ، و هر كدام از آنان به نوبهء خود در طول شبانه روز يا در ايّام هفته مراسمى جهت تقرّب به پروردگار به اسم نيايش انجام مىدهند ، ولى هيچكدام از آنها نماز نمىباشد . زيرا نماز با اين خصوصيّات ، مختصّ دين اسلام و مُنزَل از نفس شريف پيامبر اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم مىباشد . بنابراين نبايد اين عمل عبادى مخصوص را در تسميه ، همطراز با سائر اعمال عباديّهء شرايع و اديان قرار داد ، و لفظ نيايش را كه مشترك بين همه است در اين مورد به كار برد .
همينطور استعمال كلمهء مباركهء بِسْمِ الله الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ اختصاص به مبدأ اعلى داشته ، و نمايانگر صفات جمال و عطوفت و رحمت و شفقّت و جامعيّت ذات اقدس الهى در استجماع جميع صفات و اسماء كلّيّهء خود است . نوشتن كلمهء « باسمه تعالى » گرچه به حسب قرائن حاليّه دالّ بر ذات مباركهء حقّ جلّ و علا است ، ولى اين رجوع و احالهء ضميرِ « باسمه » با توجّه به قرائن است ؛ و الّا خود به خود و فى نفسه مشعر به اين معنى نخواهد بود . بنابراين ، به چه دليل و به چه رجحانى يك مسلمان و شيعه بايد از استعمال لفظ مختصّ به ذات مبدأ اعلى عدول كند و آن را بالكلّيّه نسياً مَنسيّاً در بوته اهمال بسپرد ، و نام محبوب را از صفحهء محاورات و مكاتيب حذف نمايد ، و با كلمات مبهمه و مشتركه ، ايماء و اشاراتى به مقام اقدس ربوبى داشته باشد ؟ ! آيا مرام و دَيْدَن رسول خدا و ائمّهء هدى صلوات الله عليهم أجمعين اين چنين بود ؟ و آيا آنها در
مهر فروزان (نمائى اجمالى از شخصيت علمى و اخلاقى حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى ) (فارسى) — صفحة 67
مساهمون: السيد محمد محسن الطهراني
ص٦٧