« خدايا ! عبادت من به جهت ترس از آتش و يا فوز به نعمات اخروى و بهشت و فوائد آن نيست ، بلكه ترا اهل پرستش يافتم و بدور از هر چشمداشتى به عبادتت پرداختم . »
آرى ، اين گروه خارج از مقام حساب و ارزشيابى اعمال و رفتار وارد بر پروردگار مىشوند ، و چون عمل آنها به جهت مزد و پاداش نمىباشد بنابراين ملائكه نمىتوانند هيچ ارزشى و قيمتى در قبال آن به حساب آورند ، و هيچ نعمتى نمىتواند در مقابل اعمال آنان دستمزد و پاداش تلقّى گردد ؛ زيرا آنان فراتر از دستمزد و پاداش بودهاند و اصلًا روى اين گونه مسائل حسابى باز نكردهاند ، بلكه جز رضاى حضرت حقّ بدون هيچ مطلبى وراى آن اقدام به اين عمل نمودهاند . پس نفس آنها از مقام خواست و اراده و تمنّى گذشته است و هدف آنان ديگر بهشت و نعمتهاى آن نيست تا خداى متعال آنها را در قبال عمل صالح به ايشان عطا نمايد . اينان مقرّبين هستند ؛ يعنى افرادى فراسوى بهشت و نعمتهاى بهشت و بالاتر از جنّات و خصوصيّات آنها و متعالىتر از مقام عرض و محاسبه و ارزشيابى كردار .
مقرّبين خارج از مقام حساب و ارزشيابى اعمال وارد بر پروردگار مىگردند
از مفاد اين آيه كريمه استفاده مىشود : اولياء الهى افرادى هستند كه فعلشان از مرحله و مرتبه نفس گذشته و با حقيقت توحيد متّحد گشته است . زيرا آنها ديگر در مرتبه نفس و خواستها و تمنّيات و آرزوها و شوائبى كه ديگر