نماز اوّل وقت و تحصيل رضاى پروردگار در ابتداى وقت بحث مىكردم ، و اينكه در روايت وارد است كه معصوم عليهالسّلام فرمود :
نماز اوّل وقت رضوان الله و نماز آخر وقت غفران الله است
أوّلُ الوَقتِ رِضوانُ اللَه و آخِرُ الوَقتِ غُفرانُ اللَه .
« نماز در اوّل وقت موجب رضاى خدا و خشنودى او است و نماز در آخر وقت موجب بخشش و آمرزش از جانب خداست . »
و اينكه بعضىها نماز اوّل وقت را ترك مىكنند و وقت را به صحبت با افراد و خنديدن و غيره مىگذرانند و انگار نه انگار خداى متعال در اين وقت تكليفى را متوجّه آنان ساخته است .
ايشان در مقام ردّ و پاسخ حقير مىگفت : گرچه نماز اوّل وقت فضيلت دارد ، امّا پذيرائى و ضيافت از مهمان و اختلاط با آنان مهمتر است ، و اين مطلب اداء احترام به مهمان است و قطعاً رضاى خدا در اين قضيّه بيشتر خواهد بود .
حقير عرض كردم : اوّلًا : خود مهمان نيز مشمول همين حكم است . به چه حقّى و دليلى بايد مهمانى و مهمان به نحوى باشد كه فضيلت نماز اوّل وقت از او فوت شود . و چه اشكالى دارد كه خود مهمان از جاى خود برخيزد و وضو بگيرد و در گوشهء مجلس نماز بخواند و دوباره برگردد و سر جايش بنشيند ؟ آسمان به زمين مىرسد ؟ يا صاعقه بر سرش نازل مىشود ؟
ثانياً : از كجا شما يك همچنين حكمى را استنباط مىكنيد ؟ احترام مهمان بجاى خود محفوظ ، اداء نماز نيز بجاى خود محفوظ ؛ و اگر مهمان بداند كه شما براى اداء نماز از مجلس خارج شديد و خواستيد به حكم و تكليف الهى سر تسليم و انقياد فرود آوريد اين بيشتر موجب رضايت و خوشحالى او خواهد شد ، تا اينكه بداند شما با اين كار نه اينكه بخواهيد رعايت مهمان را بنمائيد بلكه مىخواهيد از زير بار تكليف فرار كنيد و شانه خالى كنيد ، آنوقت آمدهايد و ثقل و و بال مسأله را بر سر مهمان بدبخت و بيچاره كوبيديد و خواستيد وجدان آلوده