حدود و صد البتّه مسائل و امور اجتماعى و حكومتى و . . . ) بايد نهايت دقّت و تأمّل و احتياط براى سالكان راه خدا و پويندگان سير حقّ و حريم پروردگار در اين امور صورت پذيرد ، و از تصدّى مسؤوليّتها و تعهّدهائى كه خداى نكرده ممكن است با اغواء شيطان و نفس امّاره آنها را در كام هلاكت و نيستى و انحراف و اعوجاج افكند بشدّت پرهيز و احتراز كنند و تصدّى آنها را به ساير افراد تفويض نمايند .
و امّا در امور عادّيه و احكام سهله همچون طهارات و نجاسات و مأكولات و از اين قبيل ، رعايت جانب سهولت و مدارا را بنمايند و خود را گرفتار وساوس و تشكيكات غير مطّلعين و غير اهل بصيرت ننمايند ، و همانطور كه سيره و سنّت زعماى شرع مبين و ائمّه اطهار صلوات الله و سلامه عليهم اجمعين بر اين مسأله ثابت و مستقرّ است عمل نمايند . و فرمايش شريف نبوى را كه فرمود : بُعِثتُ بالحَنيفيَّة السَّمحَةِ السَّهلَة [ 1 ] ، از ياد نبرند ؛ و بدانند كه رعايت احتياط و وسواس در اين امور جز ابتعاد و دورى از حقّ و رحمت پروردگار چيزى نصيب آنان نخواهد كرد و ثمرهاى براى آنان باقى نخواهد گذاشت و اجرى مترتّب بر اين احتياطات براى آنان ثبت نخواهد شد .
و رعايت احتياط را در واگذارى امورى كه چندان خبرويّت و سررشته و اطّلاع از آن ندارند به اشخاص خبير و بصير به اين امور بنمايند و از فتوى بر مسائلى كه خود هنوز به موضوعات آن كمترين تجربه علمى و اطّلاع ندارند پرهيز نمايند ، چنانچه در مسأله طهارات و نجاسات ، بعضى از صاحب رسالههاى عمليّه بدون هيچ واجديّتى علمى و فنّى فتوى بر نجاست قائلين به وحدت وجود
هامش
[ 1 ] - « محجّة البيضاء » ج 7 ، ص 365 ؛ « كافى » ج 5 ، ص 495 ؛ « أمالى طوسى » ص 528 ؛ « شرح نهج البلاغة » ج 15 ، ص 144 ؛ « وسائل الشّيعة » ، ج 8 ، ص 116 ، باب 14 ؛ « بحار الأنوار » ج 22 ، ص 263 ؛ « صحيح بخارى » كتاب الايمان ، باب الدّين يُسر