محمّد صلوات الله عليه را نصب العين خود قرار دهند كه فرمود :
واهرُبْ من الفُتيا هَرَبَك مِن الأسَد . [ 1 ] « چونان كه از شير مىگريزى از تصدّى مقام افتاء و مرجعيّت بگريز . »
و نكال آخرت را براى خود نخرند و بدانند كه دين و ملّت ، ولىّ و صاحب اختيار دارد و قيّم دارد و نگهبان و حافظ دارد ؛ و بدين لحاظ در مسائل مربوط به ولايت و نفوذ و انفاذ او دخل و تصرّف نكنند ، و امور دين و ديانت و اداره مردم را به صاحب اصلى آنها صاحب مقام ولايت كبراى الهيّه حضرت حجّةبن الحسن المهدى أرواحنا لتراب مقدمه الفداء بسپارند ، و او را بر همهء امور خود و تصرّفات و خواستها و تدبيرها برترى بخشند ، و با ادلّه واهى چون عدم وجود فرد أولى و احتمال مفسده و از دست رفتن استعدادات و به زمين ماندن كارها و امور و امثال ذلك حبال ابليس و جنود او را برگردن خود نيندازند ، و خود را آماج سهام زهرآگين دنيا و اهل دنيا قرار ندهند كه مطلب بسيار خطير است ، و بسيار دقيقتر و ظريفتر از آنست كه به اين سهولت و راحتى بتوان به كُنه و مغزاى آن راه يافت . على الخصوص آنان كه متصدّى تربيت و تزكيه افراد مىگردند و جا پاى قدم بزرگان طريق و عارفان بالله مىگذارند كاملًا بايد به عواقب بس خطرناك و مهالك موبقهء اين اقدام خود واقف شوند و بدانند إفناء و إعدام روح و استعدادت يك نفس مسألهاى نيست كه خداى متعال از كنار آن بگذرد ، و عواقب شوم اين عمل سرانجام گريبان آنانرا خواهد گرفت و عذاب اخروى را براى آنان به ارمغان خواهد آورد .
8 - از آنجا كه در شرع مقدّس بناء در احكام خطير و حسّاس بر رعايت بيشتر و مداقّهء افزونتر است ( مانند احكام ازدواج و يا قصاص و يا أعراض و
هامش
[ 1 ] - « مشكوة الأنوار » ص 328 ؛ « وسائل الشّيعة » ج 27 ، ص 172 ؛ « بحار الأنوار » ج 1 ، ص 226 ؛ و ج 2 ، ص 260