طواف و غيره ) قرار داده بود ؛ و گفته بود كه به خانواده خود نيز توصيه كنيد كه حمد و سوره را دقيقاً با مخارج صحيح آن بخوانند و ادعيه و اذكار را دقّت كنند كه اشتباه نخوانند و چه و چه .
ايشان تصوّر كردهاند كه اگر ذكر و يا حمد و سوره آنطور كه منظور ايشان است خوانده نشود ، ملائكه از روى جهالت و نادانى آن را به اشتباه و خطا به آسمان بالا خواهند برد ، و در نتيجه ثواب و اجرى نصيب اين بنده مسكين نخواهد شد . اين افراد از اين نكته غافلند كه ملائكه را با ما فرق از زمين تا آسمان است . آنها به خلوص نيّت و مقدار توجّه عبد نظر مىافكنند ، و ما به كيفيّت اداء كلمات و حروف از مخرج خود . آنها به مقام عبوديّت بنده و مقدار خلوص او توجّه دارند ، و ما به اطوار و حركات او در موقع عمل .
از مطاوى مطالب گذشته استفاده مىشود :
خلاصه بحث تمايز عارف و غير عارف در مسأله إفتاء به احتياط
1 - اولياى الهى از آنجا كه حقائق احكام و تكاليف عباد مانند روز براى آنان روشن و واضح است ، و با اشراق و تجلّى نفس امام عليهالسّلام بر قلب منوّر آنان هيچ حكم و تكليف مجهولى ( چه شخصى و چه اجتماعى ، چه عبادى و يا غير آن ) براى آنان وجود نخواهد داشت ، بنابراين رعايت احتياط در اطوار و افعال آنان كاملًا بىمعنى و بىمفهوم خواهد بود ؛ و در مقابل ، كسانى كه از اين نعمت عظمى و حيات سرمدى و تفضّل خاصّ الهى محروم مىباشند دائماً در كشاكش ترديدها و تشكيكها و احتمالات و احتياطات ، هم خود و هم سايرين را غوطهور مىسازند .
2 - احتياط در مكتب توحيد بر پايه هر چه بيشتر رعايت باطن و حقيقت عبادت و عمل و خلوص نيّت و توجّه به روح و سرّو جان عمل است ، نه پرداختن به ظاهر عبادت و به زيور آراستن آن با رعايت آداب و اطوار ظاهرى و صورى .
3 - تكليف به احتياط در امور خطيره و مهمّه از ناحيه عرفاى الهى و علماء