شبى حضرت حدّاد رضوانالله عليه به ديدن اين افراد به منزلشان رفتند و پس از جلوس رو كردند به آن مرد و فرمودند : شما عيال مريض و گرفتار خود را رها كرده به امان خدا و بعد به زيارت مىآيى ! اين چه زيارتى است كه شما انجام مىدهى ؟ در اين حال آن سيّد روحانى و معاند رو مىكند به مرحوم حدّاد و با تندى و بىادبى و جسارت مىگويد : به شما چه ارتباطى دارد كه ايشان عيالش را رها كرده يا نكرده ، او براى زيارت آمده است و شما نبايد به ايشان اعتراض كنيد ! ! مرحوم حدّاد مىفرمايند : ما مطلب خود را گفتيم ، حال مىخواهيد بشنويد يا نشنويد ؛ و از جاى خود بلند شدند و مجلس را ترك كردند و بيرون آمدند ، و اين در حالى بود كه كسى به مرحوم حدّاد از احوال عيال او خبرى نداده بود .
اين است فرق بين عارف و مكتب او و بين مدّعيان ولايت و مرامشان . اينها همانهائى بودند كه مرحوم والد در كتاب « روح مجرّد » سرگذشتشان را بيان كردند و معاندتها و غرضورزىها و اقدامات مفسدهانگيزشان را تا حدودى مطرح كردند ، و تهمتهاى بر مرحوم حدّاد از همين فرد نشأت مىگرفت . و اينها همان افرادى بودند كه دم از ولايت مىزدند و سنگ محبّت و ولاء اهل بيت را به سينه مىزدند و با فريبها و نيرنگها و دروغ و تهمت در صدد تخريب عقائد اشخاص و افساد مرام آنها در ارتباط با مرحوم حدّاد برمىآمدند ؛ نَعوذ باللهِ مِن شرور أنفسِنا و من سيّئات أعمالنا .
اولياى خدا مشيّت الهى را همانطور كه هست اجراء مىكنند و از خود خواست و ميلى را به آن اضافه نمىكنند . عارف كامل كليّه تدبير و ادارهء امور خود را دربست و تماماً به ارادهء حقّ تفويض مىنمايد و در هر مسأله نظر و وجههء او به خواست و مشيّت حقّ است . براى گشايش امور و رفع معضلات و صحّت و عافيت دعا مىكند ، اما دعائى كه بر محور عافيت و صلاح پروردگار است ، نه بر محور خواست و ميل نفسانى خودش . بين دعاى او و دعاى ما فرق
اسرار ملكوت (مقدمه شرح حديث عنوان بصرى از امام صادق ع) (فارسى) — صفحة 319
مساهمون: السيد محمد محسن الطهراني
ص٣١٩