او را شفاء دهد مىرسد ، يك مرتبه تمام آن مسائل دوباره به حال اوّل خود برمىگردد !
البتّه بعضى اين مطلب را از كرامات اين بزرگوار به حساب مىآورند و شايد هم همينطور باشد ؛ امّا مطلب در نزد مكتب اهل بيت و عرفان و توحيد فرق مىكند . در مكتب اهل بيت حجّى مورد قبول و رضاى الهى است كه به همان كيفيّت و حالتى كه خداوند براى انسان مقرر كرده است انجام پذيرد ، و انسان نبايد از پيش خود دخل و تصرّفى در كيفيّت و نحوهء آن بنمايد . آن حجّى كه انسان مايل است با پاكيزگى و طهارت لباس و بدن انجام پذيرد ، حجّ متوقّع خود اوست ، نه حجّى كه ارادهء حقّ بر آن تعلّق گرفته است . مگر حجّ فقط براى افراد صحيح البدن و سالم واجب و مشروع شده است ، و فرد مريض نبايد حجّ بجاى آورد ؟ فرد مجروح نبايد بجاى آورد ؟ فردى كه سَلسالبول دارد نبايد بجاى آورد ؟ نه ! همه بايد بجاى آورند و براى همه به يك نحو و يك شكل واجب شده است ؛ ولى هر كدام وظيفهء خاصّ خود را دارند ، و اين مطلب ديگرى است .
خدا براى انسان مرض را خواسته و در حال مرض حجّ را واجب كرده است ؛ پس حجّ در حال مرض مورد رضا و امضاى او است . اگر در حال مرض حجّ را برمىداشت و مىگفت : كسى نبايد با اين حال به مكّه بيايد و به بيت من داخل شود ، و بيت من بايد از وجود اين افراد خالى و فارغ باشد ! خوب اين مطلبى بود . امّا حال كه او اين را نگفته است و انجام اين فريضه را به يك سان براى همه عبادت قرار داده و به يك نحو تشريع نموده است ، چرا انسان بيايد و شِقّى را انتخاب كند كه خواست خدا بر آن تعلّق نگرفته است !
مرحوم جدّ مادرى ما حضرت حجّة الاسلام و المسلمين و عماد العلماء العاملين آقاى حاج سيّد عبدالحسين معين شيرازى رحمةالله عليه ، مردى بود عالم ، عابد ، ناسك ، سالك ، اهل ورع و تقوا و داراى حالات و مكاشفات روحانيّه ،
اسرار ملكوت (مقدمه شرح حديث عنوان بصرى از امام صادق ع) (فارسى) — صفحة 311
مساهمون: السيد محمد محسن الطهراني
ص٣١١