و از شاگردان سلوكى آية الحقّ و سند العرفاء الرّبّانيّين مرحوم آيةالله حاج شيخ محمّد جواد انصارى همدانى تَغمّده الله برحمته و أدخلَه بُحبوحةَ جنّاته .
ايشان بسيار به زيارت أعتاب مقدّسه و حجّ بيتالله الحرام مشرّف مىشد ، و در هر سال شايد حدود پنج الى شش ماه را در زيارت مقامات مقدّسه و أعتاب عاليات بسر مىبرد و از بركات آن مكانهاى مقدّس كسب فيض و روحانيّت مىنمود .
در يكى از اين سفرها كه با ماشين سوارى به سمت مكّه در حركت بودند ، بواسطه بروز حادثهاى ماشين از جادّه منحرف و واژگون مىشود و ايشان بطور معجزهآسائى نجات مىيابند ، ولى كاملًا مجروح و از سر و صورت خون مىريخته و استخوانهاى ايشان بشدّت شكسته و كوفته مىشود . ايشان را به مدينه مىآورند و در بيمارستان بسترى مىكنند ؛ و خلاصه از رفتن به مكّه و اتيان مناسك باز مىماند . در وقت مراجعت به طهران ، حقير به اتّفاق مرحوم والد به زيارت ايشان مىرويم ؛ حالتى بسيار نحيف و رنجور و بيمار و بسيار ضعيف و بىرمق داشتند . وقتى كه به منزل برگشتيم ديدم ايشان به والدهء ما مىفرمايند : اگر حاج آقا معين ده بار به مكّه مىرفت به اندازهء اين مرتبه كه حال او تغيير پيدا كرده است كسب فيض نمىنمود !
مصرف قرصهاى جلوگيرى از عادت ماهانه در حجّ موجب سلب بركات تكوينيّه است
و از اينجا متوجّه مىشويم : اين خانمهائى كه در دوران عادت ماهيانه براى رهائى از گرفتارىهاى آن و انجام وظائف و تكاليف و زيارات به داروهاى جلوگيرى از عادت متوسّل مىشوند ، تمامِ كار آنها اشتباه است و خطاء است و خلاف رضاى الهى . گرچه عمل آنها صحيح است و مُسقِط تكليف است ، ولى مورد رضاى پروردگار ابداً نمىباشد ؛ زيرا خداوند براى آنها عادت را خواسته است نه جلوگيرى از آن را . مثل كسى كه براى فرار از روزهءماه رمضان هر روز به مسافرت برود و برگردد ؛ گرچه عمل حرام انجام نداده است ولى اين عمل