شخصيّتى تازه بخشيد ( بطورى كه اين قضيّه براى اطرافيان ايشان كاملًا ملموس بود و حتّى كيفيّت سخنرانيهاى ايشان در ازمنه مختلفه خود گوياى اين حقيقت است ) ارتباط ايشان با مرحوم آية الله والد : سيّد محمّد حسين حسينى طهرانى أعلى الله درجته ، و اخذ دستورات سلوكى و پيروى از ممشا و مرام و متابعتِ برنامههاى اشتغال به ذكر و ورد و ساير امور شخصيّه و اجتماعيّه بود ؛ چنانچه در برخى از كتابهائى كه درباره ايشان به طبع رسيده است ، اين نكته به چشم مىخورد .
نياز دستيابى به مراتب عينى و شهودى ، مرحوم مطهّرى را به خدمت علّامه كشانيد
مرحوم مطهّرى رضوان الله عليه مردى بود عالم ، خطيب ، فقيه ، و در تحقيق و تدقيق مسائل اسلامى در ابعاد مختلفهء آن و تبيين مواضع ضعف و قوّت آراء و موشكافى در عقائد و انظار ديگران مشارٌ بالبنان بود ؛ و اين جانب خود قسمتى از كتاب « اسفار » صدرالمتألّهين را خدمت ايشان تتلمذ نمودهام ، و از تحقيقات علمى و فلسفى او بخصوص در درسهاى فلسفى بسيار استفاده كردهام ، و جدّاً بايد عرض كنم در اين زمينه ايشان حقّ بزرگى بر گردن حقير دارند ، فجَزاهُ اللهُ عن الإسلامِ و عَنّا خيرَ جَزآء المعلِّمين . امّا با اين همه توصيف ، چه عاملى موجب اين مىشود كه ايشان بالأخره زمام امور شخصى و اشتغالات علمى و اجتماعى خود را به دست عارف ربّانى و فقيه صمدانى و مربّى نفوس مرحوم آية الله والد قدَّس اللهُ نفسَه الزَّكيّه بسپارد و اين چنين تحوّل عظيمى در اخلاق و روحيّات و تفكّرات او پديد آيد ! آيا اين جز احساس عطش و خلأ وجودى نسبت به مراتب عينى و شهودى مدركات و معلومات ذهنى ايشان است ؟ اگر ايشان با اين وسعت معلومات و مدركات احساس غِنى و استقلال و استقامت در شؤون خود را مىنمود ، هرگز خدمت استاد راه و مربّى اخلاقى چون مرحوم والد بعنوان تربيت و دستگيرى و شاگردى مىرسيد ؟ و از آن چشمهء حيات ، روح و نفس خود را سيراب مىنمود ؟ و حال با عبارتى ديگر ، چرا مطلب عكس نشد و مرحوم والد