تعيين وقت ظهور وارد نمودن افراد است در عالم وهم و خيال
آيا پرداختن به مسأله ظهور و مردم را به اين مطالب سرگرم كردن آنان را به اين درجه مىرساند ؟ اينكه ما هِى بنشينيم و به مردم وعده دهيم كه در سال ديگر يا در سال ديگر حضرت ظهور مىكند و موجب ابتهاج مردم و شادى و مسرّت مجازى آنها شويم و اوقات آنها را با اين سخنان تلف كنيم چه حاصلى در پى خواهد داشت ؟
مگر ائمّه عليهمالسّلام نفرمودند : كذَبَ الوَقّاتونَ ! [ 1 ] كسى نمىتواند وقتى و حدّى براى ظهور تعيين كند . آنوقت چگونه ما مىتوانيم به خود جرأت بدهيم و از مسألهاى كه علم آن را فقط خداى متعال و وليّش مىداند ، براى مردم رَجماً بالغيب تيرى در تاريكى بپرانيم و آنان را سادهلوحانه دلخوش نمائيم و آن حقيقت و واقعيّت و الا را از آنان مخفى كنيم و از آن مطلبى به زبان نياوريم . صحبت از ظهور حضرت در صورت عدم وجود ما در زمان ظهور چه دردى از ما دوا خواهد ساخت ؟ مگر ما به مدّت زمان حيات خود واقفيم كه دل به ادراك زمان ظهور خوش نمائيم و پيوسته به انتظار ادراك آن عمر را بپايان برسانيم ؟ تازه تمام اين مطالب در صورتى است كه اين اخبارها و سخنان راست باشد ، و در صورت خلاف مسأله صورت ديگرى پيدا خواهد نمود .
حدود چند سال پيش حقير به اتّفاق يكى از دوستان جهت زيارت حضرت فاطمه معصومه سلام الله عليها به قم مشرّف شديم . در ضمن زيارت ، آن شخص به من گفت : مايلم از فلان عالم كه مىگويند نسبت به مسائل ظهور حضرت و ارتباط با آن حضرت مطالبى دارد ديدن كنم ، آيا شما موافقيد با من بديدن ايشان برويم ؟ عرض كردم : مانعى ندارد ؛ امّا بدانيد آنچه را شما بدنبال آن هستيد در اينجا نخواهيد يافت . بالأخره با اصرار آن دوست بديدن آن شخص
هامش
[ 1 ] كتاب الغيبة ، شيخ طوسى ، ص 261 و 262