ملائكهء مقرّب در اينجا اشعار ترا مىشنيدند و مانند ما بگريه درآمده بودند و بيش از ما بر حسين گريه كردند . و به تحقيق كه خداوند بهشت را در اين ساعت بر تو واجب گردانيد و به همهء مراتب بهشت ترا مستحقّ فرمود ، و در اين ساعت خداوند تمام گناهان تو را بيامرزيد .
آنگاه حضرت فرمودند : اى زيد آيا بيشتر براى تو بگويم ؟ عرض كرد : بلى اى سيّد و آقاى من . فرمودند : هيچ فردى نيست كه براى حسين شعرى بگويد و خود و ديگران را بگريه درآورد مگر اينكه خداى متعال بهشت را بر او واجب مىگرداند و همهء گناهان او را مورد عفو و بخشش قرار مىدهد . »
شركت كنندهء در مجلس عزاى أباعبدالله عليه السّلام بايد خود را تحت اشراف آن حضرت ببيند
علّت اين همه اصرار و ابرام بر اقامه مجالس عزا اينست كه بواسطه ذكر سيّدالشّهداء رحمت الهى بر مجلس و افراد نازل مىشود و ملائكه در آن محفل حضور بهم مىرسانند ، و حضور ملائكه موجب استجلاب فيض و نور و رحمت مىشود ، و انسان خود را در حريم ولايت و اشراف نفس امام عليهالسّلام قرار مىدهد . بنابراين بايد قدر اين موقعيّت را بداند و اين فرصت را به رايگان از دست ندهد و بكوشد كه خود را واقعاًدر همان ممشى و منهاج واقع كند و هرچه بيشتر خود را به حرم و حريم و مسير و طريق آن حضرت نزديك كند ، و سعى كند كه مسير زندگى خود را بر اساس و پايه سير و منهاج آن حضرت استوار كند . و خلاصهء مطلب و لبّ كلام اينكه : وقتى از مجلسى بيرون مىآيد بناگذارد بر اينكه با قبل از ورودش فرق كرده باشد و انسان ديگرى شده باشد ، و وجود باقى آن حضرت را همراه خود بيرون آورد و با او عهد و پيمان ببندد كه هميشه او را همراه خود حفظ كند و از او نگهدارى و پرستارى نمايد ، و خود را در كنار او و زير خيمهء او و تحت اشراف و نظر او ببيند و با او معيّت داشته باشد . در اين وقت اين مجلس همان مجلسى مىشود كه مورد نظر امام صادق عليهالسّلام خواهد بود و آنچه را از ثواب و اجر بشارت دادند خداوند نصيب