حسين گريه كن . »
گريهء بر سيّد الشّهداء عليه السّلام بايد گريه عشق باشد نه ماتم
و اينقدر كه در روايات بر گريه بر حضرت سيّدالشّهداء عليهالسّلام ثواب مترتّب شده است براى چيست ؟ مگر گريه ثواب دارد ؟ هر كس بر هر قضيّهاى كه احساس رأفت و ترحّم كند بىاختيار اشكش جارى مىشود . حال اين چه حسنى دارد ؟ كسى كه پدر و يا مادرش را از دست داده باشد نيز گريه مىكند ، گرچه آنان از افسق فسّاق و اشدّ معاندين باشند . آيا اين اشك مستحسن است ؟ و بر او ثواب مترتّب است ؟ افراد عادى از خواندن يك داستان عاطفى و يك رمان احساسى نيز دلشكسته شده و اشك مىريزند و با تمام شدن كتاب و رمان آن احساس نيز تمام و آن حالت بفراموشى مىرود و حالت ديگر جاى او را مىگيرد ، و غير از يك اتلاف وقت و از دست دادن فرصت چيزى براى انسان باقى نمىماند .
بايد جدّاً به اين مسأله بينديشيم و راه خود را همانطور كه اولياى الهى رهنمون شدند قرار دهيم ، و از غلبهء احساسات و عواطف بپرهيزيم و به حقايق اصيل و مبانى رصين اسلام عاقلانهتر و واقع بينانهتر بپردازيم .
امام حسين عليهالسّلام چه نيازى به گريه و شيون و ناله و فرياد ما دارد ؟ او در مقامى منيع و درجهاى رفيع ، ما فوق تصوّر ما ( عِنْدَ مَليكٍ مُقْتَدِرٍ ) [ 1 ] در كمال عزّ و ناز و غناء و بهاء و عظمت متمكّن است و احتياجى به اين مجالس ندارد . از اوّل خلقت آدم تا آخر قيامت كسى يادى از او نكند او را چه باك ، كه او در حقّ مستغرق است و به وجود حقّ وجود يافته است ؛ او ديگر به ما چه احتياجى دارد ، او خدا را براى خود برگزيده است ؛ پس او همه چيز را دارد و ما مساكين دست خالى بايد چشم به خوان كرم او بدوزيم ، آيا نظرى كند و گوشهء چشمى بنمايد يا خير .
هامش
[ 1 ] - سوره القمر ( 54 ) ذيل آيه 55