آن حضرات به حساب مىآورند ، و به ديگران ريشخند زده با تمسخر آنان را جدا از حريم ولايت قرار مىدهند و فاقد لطف و عنايت امام عليهالسّلام !
شدّت مصيبت و محنت تغيير دهندهء مرتبهء امامت نيست
اينان امام را فقط در جنبه و چهرهء مصائب او مىنگرند ، و امامى براى آنها بيشتر قابل احترام و ارزش است كه بر او بيشتر مصيبت و محنت و اذيّت از جانب معاندين و ستمگران وارد شده باشد . سيّد الشّهداء از اين جهت بيش از همه مورد اكرام و اعزاز و توجّه است كه قضاياى عاشوراء بر او وارد شده است ، و يا موسىبن جعفر عليهما السّلام از اين جهت مجالسش رونق و رواج دارد كه سالها در زندان محبوس و مبتلا به انواع ابتلاء و اذيّتها و مِحَن بوده است . امّا از ساير ائمّه عليهم السّلام كمتر سخن بميان مىآيد و مصائب آنها كمتر مورد توجّه قرار مىگيرد . و حتّى اگر خود سيّدالشّهداء عليهالسّلام به نحو ديگرى ارتحال پيدا مىنمود و به اين مصائب مبتلا نمىگشت ديگر بازارش آن رونق و رواج را نداشت و متاعى براى عرضه در آن يافت نمىشد .
اينان غافلاند از اينكه سيّد الشّهداء قبل از جريان عاشوراءو واقعه كربلاء خود يك امام معصوم بود ، و امام در هر حال و هر جا امام است ، خواه قيام كند و خواه سكوت ، خواه در مرئى و منظر تجلّى كند و خواه در خانه بنشيند و عزلت اختيار نمايد ؛ او در همه حال امام است و مقتدى و اسوه .
رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمود : الحسَنُ و الحُسين إمامانِ قَاما أَوْ قَعَدا [ 1 ] . و اين حديث به همهء ائمّه عليهم السّلام سريان دارد و از اين جهت حتّى به اندازهء سر سوزنى بين سيّدالشّهداء و امام هادى و يا امام عسكرى و يا امام باقر عليهمالسّلام فرقى نيست .
هامش
[ 1 ] - علل الشّرايع ، ج 1 ، ص 211 ؛ روضة الواعظين ، ج 1 ، ص 156 ؛ عوالى اللئالى ، ج 4 ، ص 93