لحظات قلب عارف و سرّ و ضمير او از آن امام غفلت ورزد و با او معيّت نداشته باشد ! سرّ عارف و ضمير او و نفس و روح و جانش با سرّ امام و ضمير و قلب و نفس او معيّت دارد و همچو شير و شكر بهم درآميخته است و ابداً امكان افتراق و انفصال آن محال خواهد بود ، و در لحظهاى كه اين افتراق و جدائى رخ دهد در آن لحظه مرگ و نيستى و هلاكت عارف بىچون و چرا محقّق است .
در بعضى از كتبى كه در شرح احوال بزرگان نوشته شده آمده است : ايرادى كه بر عرفاء و اهل توحيد وارد است اينست كه آنها كمتر به توسّلات به ائمّه عليهم السّلام توجّه دارند ، و در جلسات خود بيشتر به قرائت قرآن و مطالب توحيدى مىپردازند و ذكر مصيبت و روضه و التجاء و ابتهال به درگاه حضرات معصومين عليهم السّلام كمتر به چشم مىخورد .
عجبا ! اينان تصوّر مىكنند كه توسّل به ائمّه و إحياء مجالس ذكر آنان فقط به سينه زدن و بر سر كوفتن حاصل مىشود ؛ و صدا به نوحه و عويل بلند كردن و فريادهاى متعارف در جلسات عوام است كه ميزان تعلّق و ولاء و ارادت فرد را به آن آستان مىنماياند . اينان تمسّك به ولاء اهل بيت را فقط در اشك ماتم ريختن بر مصائب آنها مىدانند ، و مجلسى را مجلس ذكر و احياء سنّت و امر اهل بيت به حساب مىآورند كه حتماًدر آن مجلس روضه خوانده شود و اشكى ريخته شود و سينهزنى به أشدّ مراتب آن إعمال گردد ، و همه لخت و عريان ساعتها در مصيبت وارده بر ائمّه هدى بر سر و سينه بكوبند و آنگاه بىاراده و منگ در حالت غشوه بر روى زمين بيفتند و از حال بروند ، و يا به انواع وسايل و آلات بر سر و صورت خود بكوبند و خود را مجروح نمايند و خون از سر و گردن آنان روان گردد ! در اين حال است كه خود را در حرم و حريم امام عليهالسّلام مشاهده مىنمايند و خود را مستوجب عنايت و كرامت و لطف او مىپندارند ، و ولاء خود را به آن حضرات بمنصّه ظهور و اثبات مىرسانند ، و از اخصّ خواصّ و اقرب مقرّبين به
اسرار ملكوت (مقدمه شرح حديث عنوان بصرى از امام صادق ع) (فارسى) — صفحة 187
مساهمون: السيد محمد محسن الطهراني
ص١٨٧