صورت روح و نفس امام عليهالسّلام در قوالب و اجسام آنها نزول پيدا مىكند . منتهى امام عليهالسّلام با مراقبه و مجاهده و اطاعت تامّ و تمام و عبور از بوادى كثرت و رفض همهء تعيّنات غير الهى كمال متوقَّع و مترتّب بر وجود خويش را فراهم مىنمايد و مصداق اتمّ انسان كامل مىگردد ، و ما آن استعداد و قابليّت را صرف إعمار و اصلاح امور دنيوى و انغمار در شهوات و نفس امّاره و تصدّى رياسات و كثرات و امور باطله و شخصيّه مىنمائيم ، و آن سرمايه و اكسير حيات را هَباءً مَنثوراً به دست طوفان بلايا و حوادث نيست و نابود مىسازيم . فلذا او به مقصد مىرسد و ما درمىمانيم ، و او مظهر كليّه اسماء و صفات جماليّه و جلاليّه الهى مىگردد و ما در عالم بهيميّت و حيوانيّت و انانيّت و طغيان نفس امّاره دست و پا مىزنيم .
خلقت حضرات معصومين عليهم السّلام با ساير افراد از جهت ظاهر تفاوتى ندارد
بعضىها را تصوّر برآنست كه بطور كلّى اصل خلقت و ايجاد حضرات معصومين عليهم السّلام با ساير افراد تفاوت فيزيكى دارد . مثلًا كيفيّت خلقت اجسام آنها و جهاز هاضمه و معده و قلب و ريه و مغز و استخوان آنها بايد با ديگران متفاوت باشد و از همهء افراد بايد زيباتر و قوىتر و قواى ظاهرى آنها بيشتر باشد . مثلًا قدرت ديدِ امام بايد بسيار بيشتر از افراد عادى باشد ، و يا گوش آنها بايد از هزاران فرسخ صداها را بشنود و . . . امّا همهء اين مطالب حاكى از جهالت و نادانى نسبت به مقام امام است . اينها چون خود در عالم حسّ و ظاهر و جزئيّت گرفتار و محبوساند ، تصوّر مىكنند كه امام عليهالسّلام هم بايد در همان مرتبه ديد و بينش آنها ظهور يابد ؛ و خيال مىكنند رواياتى كه از آنها وارد است ايشان را خلقتاً از ساير افراد بشر جدا مىسازد ، همچون كلام امام صادق عليهالسّلام كه مىفرمايد :