آخرت را براى انسان زنده كند . مردم بايد در تشييع به ذكر لاإلهإلّاالله بپردازند و از سرودن و سر دادن شعارها و تعابير دور كننده از مقصد و غايت مسير انسان پرهيز كنند . امّا از آنجا كه ما در عالم تعيّنات و اعتبارات چنان غوطهور شدهايم كه ذهن و حواسّ و قلب ما را تماماً از اين توهّمات و تخيّلات پر كرده است ، ديگر جائى براى نفوذ روزنهاى بسوى ابديّت و عالم حقائق باقى نمانده است . و لذا تصوّر مىكنيم كه بعد از فوت هم همان زر و زيورها و برق و يراقها و همان شؤونى كه در دنيا با آن روزگار خود را سپرى كرديم بايد باقى و مستمرّ بماند ؛ و هيچ نفهميدهايم كه عالم اعتبارات با مرگ ما ديگر سپرى شده است و بين ما و آن تعيّنات فاصلهاى به طول زمين و آسمان قرار گرفته است .
گوشه اى از انحرافات پديد آمده در امر تدفين به نقل از « معاد شناسى »
مرحوم والد علّامه آيةالله سيّد محمّد حسين حسينى طهرانى رضوان الله عليه در اين باره در جلد اوّل كتاب ارزشمند « معاد شناسى » مىفرمايد :
در دنيا مىپنداشتيد كه آخرت هم به دنبال دنيا و متشكّل به شأنى از شؤون دنياست ؛ وصيّت كرديد جناب آقاى فلان مقبرهء مرا آينهكارى كند و سنگ مرمر قيمتى بر روى قبر نهد ، و فرش و اثاث مقبره را آبرومندانه تهيّه كند ، دو گلدان هم پيوسته روى قبر بگذارد ، يك دست مبل ممتاز هم گرداگرد آن بچيند ، يك دسته گل تازه هم هر شب جمعه نثار قبر من بنمايد .
اينها به درد نمىخورد ؛ اينها زينتهاى عالم غرور است نه عالم ملكوت . مرده بسوى ملكوت مىرود ، چيزى بايد براى او هديه كرد كه به كار او آيد .